عبدالله یوسف‌زادگان را آزاد کنید

عبدالله یوسف زادگان آزاد شد

2010-06-28T11:15:00.005+04:30

عبدالله یوسف زادگان دانشجوی نخبه کشور روز دوشنبه 7 تیرماه بعد از گذراندن 106 روز بازداشت در زندانهای اوین و مشهد آزاد شد. وی که 95 روز از این دوران را در سلولهای انفرادی اوین و مشهد گذرانده ، با قرار وثیقه 90 میلیون آزاد شده است.

سخنی درباره عبدالله یوسف‌زادگان و باقی قضایا با غلامعلی حداد عادل

2010-06-28T10:39:00.003+04:30

نوشته ای از فاطمه شمس در صد روزگی بازداشت عبدالله یوسف زادگان

آقای حداد عادل سلام

اگر راقم این سطور بی‌محابا آن‌چه که در این صد روز بر ذهن و ضمیرش گذشته است را برای شما می‌نویسد به دلیل خستگی و عصبانیت ناشی از بلاتکلیفی و بی‌عدالتی محضی است که بر یکی از عزیزترین دوستان‌اش رفته است. این روزها کلمات تنها ابزار اعمال قدرت ما محرومانند و زجردیده‌گانند. در یکی از همان مدارس فرهنگ خودتان معلم ادبیات آزاده‌ای بود که به ما یاد داد با کلمات روراست باشیم. لذا بی‌پرده شرح‌ آنچه رفته است را به شما می‌نویسم: ‌ آقای حداد! لطفن خوب به تصویر بالا نگاه کنید. این عکس در تابستان سال هزار و سیصد و هشتاد گرفته شده است. نفر کنار دستی‌تان را حتمن می‌شناسید. آقای حاجی وزیر وقت آموزش و پرورش. نفر سوم را هم اگر خوب به چهره‌اش نگاه کنید قاعدتن باید بشناسید. نام او عبدالله یوسف زادگان است. از فارغ‌التحصیلان ممتاز مدرسه خودتان که اسم‌اش را روزی ‪"فرهنگ‪" گذاشته بودید. مدال طلای دور گردن‌اش را هم خوب ببینید. عبدالله یوسف‌زادگان، فارغ‌التحصیل مدرسه فرهنگ، برنده مدال طلای المپیاد ادبی سال ۸۰. آقای حداد! می‌دانید امشب که دارم این‌ها را خطاب به شما می‌نویسم عبدالله کجاست؟ او صد روز است که در سلول های انفرادی تهران و مشهد زندانی است. می‌دانید جرم او چیست؟ ‪"اقدام علیه امنیت ملی‪" از طریق ‪"اندیشیدن و فکر نوشتن و نوشتن و نقد کردن‪" آن هم نه به عنوان یک فعال سیاسی که به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق که هیچ‌گاه کار تشکیلاتی سیاسی برایش جذاب نبوده است و همواره از آن کناره گرفته است. برنده مدال طلای المپیاد مملکت را سه ماه است که گرفته‌اند و او را بین مشهد و تهران و از یک سلول انفرادی به سلول انفرادی دیگر پاس‌کاری می‌کنند. خانواده مظلوم‌اش را هم ماه‌هاست که بین تهران و مشهد سرگردان نگه داشته‌اند و مدام وعده دروغ به آن‌ها می‌دهند. تاکنون بیش از بیست بار گفته‌اند آزادش می‌کنیم و نکرده اند. آقای حداد! بعید می‌دانم روزی که او مدال طلایش را از دست رئیس مدارس ‪"فرهنگ‪" کشور گرفت و در کنارش عکس یادگاری انداخت حتی به ذهن‌اش هم خطور کرده باشد که نه سال بعد به جرمی ناکرده بیش از صد روز از عمرش را در سلول‌های انفرادی حکومتی که شما یکی از مدافعان‌ سرسخت‌اش هستید و آمران آن را عادل می‌دانید بگذراند و توسط بازجویان بی‌سواد و بی‌نزاکت و متوهم بارها و بارها بازجویی شود و برای اعترافات دروغ تحت فشار قرار گیرد. من یکی مدت‌هاست که در فرهنگ‌های لغت دنبال معنای جدیدی برای ‪"عدالت‪" و ‪"عادل‪" می‌‌گردم. راستی شما در فرهنگستان‌تان از خرداد سال پیش تاکنون معنای جدیدی برای این کلمه ‪"ابداع‪" نکرده‌اید؟ رئیس محترم مدارس فرهنگ کشور تا جایی که گفته‌اند و شما هم تایید کرده‌اید، ظاهرن مدرسه فرهنگ را زمانی راه انداخته‌ بودید تا در آن زبان و ادبیات و فرهنگ فارسی را به دانش‌آموزان ممتاز و نخبه یاد بدهید و به اصطلاح سطح علوم انسانی کشور را ارتقا ببخشید. اگر به واقع اینچنین بود که می‌گفتیم: کثرالله امثالکم! اما خود خوب می‌دانید در عمل تا چه اندازه این آرزوی شما به منجلاب سیاست و پارتی‌بازی‌ها و رانت‌خواری‌های سیاسی آلوده شده است. قبلن محض یادآوری برایتان نوشته بودم که چگونه همسرم محمدرضا جلایی‌پور که اتفاقن دوباره این روزها بعد از یک سال گرفتار سلول‌های انفرادی شده است را به مدرسه فرهنگ‌تان راه ندادید و سال‌ها بعد برای جبران آن اشتباه در کانون توحید لندن به صورت او لبخند زدید. امروز اما دوباره محض یادآوری برایتان می‌نویسم که عبدالله یوسف‌زادگان دانش‌آموز ممتاز مدرسه فرهنگ خودتان بوده است. او را -سهوا یا عمدا- اما به هر حال به مدرسه‌تان راه داده بودید و سوابق‌اش را که مرور کنید خواهید دید که همواره یکی از دانش‌آموزان نخبه شما در آن سال‌ها بوده است. این عکس هم موید همین ادعاست. از دست خود شما مدالش را گرفته است. حالا چه؟ هر دوی این‌هایی که نام بردم در زندان انفرادی‌اند. یکی در تهران، دیگری در مشهد. آیا هنوز با این ظلم آشکاری که به عبدالله و امثال عبدالله می‌رود سکوت و مصلحت اندیشی را جایز می‌دانید؟
آقای حداد عادل من اگر جای شما بودم یک بعدازظهرم را خالی می‌کردم و سری به این وبلاگ می‌زدم تا کمی بیشتر با یکی از دانش‌آموزان سابق خودم آشنا شوم. هر کس رفاقتی هر چند اندک با او داشته اعتراف می‌کند که دوستی با عبدالله سواد و شعورش را زیاد کرده است. شما که بحمدلله دنیادیده‌اید و بارها به کشورهایی که خود شما در کتاب‌های درسی دوران دبیرستان آن‌ها را مسوول اشاعه ‪"فرهنگ برهنگی و برهنگی فرهنگی‪" می‌دانستید، سفر کرده‌اید. مثلن همین انگلیس. آیا همین کشورهای به زعم شما ‪"مهاجم فرهنگی‪" با جوان نخبه بیست و پنج ساله‌شان چنین می‌کنند که همکاران شما در سپاه و اطلاعات و قوه قضائیه با آن همکاری چشمگیر و صمیمانه‌ای که دارند؟ مثال دیگری برایتان می‌زنم: همین سیستم آموزشی انگلیس وقتی محمدرضا دوازده سالش بود و بعد از اتمام تحصیل پدرش می‌خواست به ایران برگردد، صرفن به خاطر موفقیت‌های تحصیلی‌ای که کسب کرده بود، پیشنهاد بورس مادام‌العمر تحصیلی به او داد.معلمانش به پدر او اصرار کردند که محمدرضا را راضی کند که همان‌جا درس‌اش را ادامه بدهد. پدرش او را در ماندن و برگشتن مخیر گذاشت. ولی او گفت دوست دارد به کشور خودش برگردد و همان‌جا درس بخواند و کنکور بدهد و دانشگاه برود. همین کار را هم کرد. اما وقتی برگشت درهای مدرسه شما را به رویش بستند و راهش ندادند. الان هم که یک سال است عوض این‌که درس‌اش را بخواند، یا در سلول‌های انفرادی جابه جا می‌شود و یا در راهروهای دادگاه شما آن هم در حالی که از تمامی اتهامات در دادگاه تبرئه شده است و حکم منع تعقیب برایش صادر کرده‌اند. خودتان رفتار این دو سیستم آموزشی را با هم مقایسه و قضاوت کنید. کدام یک نخبه‌کش‌تر است؟

رئیس محترم فرهنگستان زبان و ادب فارسی: عبدالله یوسف‌زادگان طلای المپیاد زبان و ادب فارسی را دارد. اما این فقط بخش کوچکی از استعداد و هوش خارق‌العاده ادبی او را نشان می‌دهد. اگر وقت کردید دست‌نوشته‌های او را بخوانید. سری به کتابخانه‌ بی‌نظیرش در خانه کوچک پدری‌اش در ستارخان بزنید و نگاهی به کتاب‌ها و دست‌نوشته‌هایش بیندازید. متن بیهقی‌وار و هوشمندانه او را کمتر کسی است که بخواند و لب به تحسین نگشاید. احاطه تحسین برانگیز او بر متون ادبی کلاسیک و رمان و مهارت او در کتاب‌شناسی و مرجع‌شناسی زبانزد رفقای اوست. معادل حبس چنین کسی در سلول‌های نمور انفرادی را چه می‌شود گذاشت؟ این را هم در دستور کار فرهنگستان قرار دهید شاید کلمه جدیدی کشف کردید چون من جز ‪"بلاهت‪" معادل دیگری برای این کار نیافتم. آقای حداد عادل روزنامه کیهان که حسین صفار هرندی سال‌ها پای ثابت آن بود از بارزترین نشانه‌های قهقرای فرهنگی و فکری این کشور است. عبدالله یوسف‌زادگان و محمدسجاد صفار هرندی، فرزند آقای صفار هم اتفاقن هر دو از دانش‌آموزان مدرسه شما بودند. امروز عبدالله یوسف‌زادگان به جرمی ناکرده ۱۰۰ روز است که در سلول‌های انفرادی حبس است و هم‌کلاسی‌اش سجاد صفار هرندی در امنیت و آزادی کامل به نفع دولت فعلی و در توجیه قانون‌شکنی‌ها و خشونت‌های یک‌ساله‌ی اخیر قلم می‌زند. این است آن چیزی که شما سال‌ها در مدارس فرهنگ به دنبال بازتولیدش بودید؟ حبس نخبگان و به قدرت رسیدن میان‌مایه‌گان؟ اگر چنین است که چه بسا بهتر باشد به جای واژه نامانوس و بی‌گانه ‪"فرهنگ‪" برای چنان مدرسه‌ای از واژه قریب و مانوس ‪"نیرنگ‪" استفاده کنید. چراکه آنچه امروز شاهد آنیم حبس فرهنگ‌سازان و به مسند نشستن نیرنگ‌بازان است. راستی رنج‌نامه مادر عبدالله یوسف‌زادگانرا خوانده‌اید؟ اگر نخوانده‌اید حتمن بخوانید تا کمی بیشتر متوجه شوید عبدالله در چه خانواده‌ای و با چه طرز فکری بزرگ شده است. آقای حداد عادل کمتر از یک سال پیش برایتان نوشته بودم که ظاهرن راه مدرسه فرهنگ شما از سلول‌های انفرادی اوین می‌گذرد. فکرش را هم نمی‌کردم که یک سال بعد علاوه بر محمدرضا، عبدالله هم به مصداق این حرف تبدیل شده باشد و راه مدرسه فرهنگ علاوه بر سلول‌های انفرادی اوین از سلول‌های انفرادی زندان‌های مشهد هم بگذرد! البته مشهد هم مدرسه فرهنگ دارد! راقم این سطور فارغ‌التحصیل همان مدرسه است و شبیه دو نام‌برده المپیادی!‌ و محض اطلاع شما یک سال گذشته را در تبعیدی ناخواسته و به دور از همسر گذرانده و اخیرن توسط بازجویان جمهوری اسلامی به ابزار حبس و شکنجه همسر دربندش تبدیل شده است. خواهر بیست و یک ساله‌ام زهرا هم از فارغ‌التحصیلان همین مدرسه است که کمتر از دو ماه قبل بیست و پنج روز در انفرادی حبس‌اش کردند. آقای حداد یک سال از جنایت مخوف کهریزک گذشته است. جایی که یک مشت آدم‌کش متجاوز که بویی از فرهنگ و شعور و آدمیت نبرده بودند جمعی از جوانان بی‌گناه وطن را به وحشیانه‌ترین شکل کشتند و به جای عاملان آن جنایت مخوف نخبگان فرهنگی این مملکت مثل احمد زیدآبادی، رتبه یک کنکور فوق لیسانس مملکت را روی صندلی‌های دادگاه علنی نشاندند. وقتی امثال او را می بینم که برای دغدغه‌ای انسانی به غیرانسانی‌ترین وجه مجازات می‌شوند، فکر می‌کنم کهریزک مدام در حال تولد دوباره است. کهریزکی که در آن شعبان‌ بی‌مخ‌ها، شب و روز به فکر و شعور و اندیشه و شخصیت تو توهین می‌کنند و اسم خودشان را هم کارشناس و دکتر می‌گذارند. این کهریزک از آن کهریزک اول هزاربار مخوف‌تر است!

آقای حداد عادل این‌ها را برای شما نوشتم اولن به این دلیل که فکر کردم شاید از وضعیت اسف‌بار عبدالله یوسف‌زادگان مطلع نشده باشید و ثانین چون فکر می‌کردم لازم است رئیس مدارس فرهنگ کشور بداند که سرنوشت فارغ‌التحصیلان مدرسه‌اش بعد از یک دهه به کجا کشیده شده است: حبس، انفرادی، تبعید. آقای حداد عادل: بی تعارف خدمتتان می‌نویسم که دو راه چاره بیشتر وجود ندارد: یا اینکه شما به عنوان کسی که رئیس مدارس فرهنگ و فرهنگستان زبان و ادب فارسی است باید این قهقرای فکری و فرهنگی را جدی بگیرید و تا نخبگان فرهنگی مملکت در سلول‌های انفرادی از افسردگی از بین نرفته‌اند فکری به حال این‌ها بکنید. لازمه این کار هم این است که ابتدا از خودتان شروع کنید و میان فرهنگ‌دوستی و بازی‌های سیاسی پشت پرده برای ماندن در مسند قدرت یکی را انتخاب کنید. یا هم این‌که از این به بعد در هنگام ثبت‌نام نخبگان فرهنگی آینده کشور در مدارس‌تان همان روشی را پیاده کنید که در قبال افرادی مثل محمدرضا پیاده کردید. نخبگانی چون عبدالله را از همان ابتدا اخراج کنید و به صفارهای هرندی اکتفا کنید تا لااقل به لحاظ اخلاقی در قبال سرنوشت آنان مسوولیتان دوچندان نباشد و چند سال بعد یکی از فارغ‌التحصیلان همان مدرسه به ناچار و احیانن به اشتباه گریبان شما را از شدت بلاتکلیفی و نگرانی نگیرد. آقای حداد! فکری به حال سرنوشت عبدالله‌ها بکنید! جان و روح آن‌ها در خطر است.

با احترام فاطمه شمس- یکی از فارغ‌التحصیلان مدرسه فرهنگ مشهد

پ.ن. همچنان نمی‌دانیم محمدرضا در کدام زندان است؟ حتی روز عید هم اجازه ندادند که او با خانه تماس بگیرد

انتقال عبدالله يوسف زادگان از سلول انفرادي به سلول 3 نفره پس از 95 روز انفرادي

2010-06-22T09:19:00.002+04:30

عبدالله يوسف زادگان دانشجوي نخبه کشور و برنده مدال طلاي المپياد ادبي، طي تماس تلفني با خانواده خود اطلاع داده است که سرانجام پس از 95 روز گذراندن دوران انفرادي در سلولهاي زندان اوين و زندان مشهد، به سلولهاي 2-3 نفره منتقل شده است. وي که اکنون در زندان مشهد بازداشت است از مناسب بودن وضع روحي و جسمي خود خبر داده است.

گفتني است پيش از اين و پس از انتقال مجدد عبدالله يوسف زادگان به مشهد، مقامات قضايي مشهد وعده داده بودند طي چند روز آينده تکليف پرونده وي مشخص خواهد شد.

دل نوشته ای به مناسبت سالروز تولد عبدالله یوسف زادگان در 95 روز انفرادی اش

2010-06-20T15:15:00.002+04:30

نود و چند روزی هست که از شنیدن خبر دست گیری عبد رفته واعتراف میکنم در نبودنش بیشتر شناختمش تا وقتی که بود.همین چند روز پیش بود که میلادش را در غیابش جشن گرفتیم و به قول یکی از دوستان هم چه تلخ بود ،هم چه شیرین.

به کتابخانه اش که سر میزنی قفسه ای مختص کتب حق و حقوق است و قفسه ای برای ادبیات و شعر و رمان. ردیفهایی از کتابهای تاریخ و ردیفهایی از سیاست و ردیفهایی از اجتماع.بیشتر که بگردی از موسیقی و دین هم میبینی! وقتی میدانم عبد کتابی نمیگیرد مگر بخواند ،احساسم ترکیبی است از حسادت و افتخار. حسادات از این باب که وی را مسکری نبوده که ننوشیده و من تنها به اقتضای رشته و علاقه ام تنها از سیاست خوانده ام و نوشیده ام .عجیب است این عطش سیری ناپذیر واین علاقه رام نا شدنی اش. در دبیرستان هم که بود فقط میخواند.طلای المپیادش افتخار دوره ما بود. و من از این جهت افتخار میکنم که با کسی دوستم که میدانم روزی ایران را از قبل دانش و فضل او، و مانند او آباد و شاد خواهم دید.

زمانه ،زمانه او نیست.زمانه ما هم نیست. آنچنان که بزرگان این ملک را هم زمانه، یار نبود. به قول خواجه: جهان به مردم نادان دهد عنان مراد.... تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس.

روزنه امیدمان صبر است و دعایی که از دل دردمند مادران و پدرانمان برمیخیزد. به پدر عبد که نگاه میکنم،شرمنده میشوم از غرورش، وقتی که میدانم برای رهانیدن فرزندش،همدم نامردمان شده و گریه ام میگیرد وقتی رنجنامه مادر دردمند و فراغ جگرگوشه کشیده اش را میخوانم. عجیب است که بعضی، از آه ستم دیدگان نمیترسند. متعجب میشوم از این همه سنگدلی.جوان بیست وچند ساله کجا و انفرادی صد روزه کجا!ای کاش فقط عبد بود که مبتلا به این نارواییها بود. به خبرها که نگاه میکنی پُرند از فریادهای دادخواهی بستگان به زندان رفته گان. مجید توکلی هم یکی دیگر است و دیگرانی که بر دیگران اضافه میشوند و تا بیکران میروند...

لیک این نیز بگذرد، این ملالتها را میکشیم تا جامعه ای متعادل بسازیم و به یقین سختی ها خواهند رفت و خوشی ها خواهند رسید بهار خواهد آمد و روسیاهی به زغال خواهد ماند، یوسف از زندان به در خواهد شد و بر مسند خواهد نشست.لیک او با آنان، چنان نکند که ایشان کردند.

سید محمد رضا بنی طبا

رنجنامه مادر عبدالله یوسف‌زادگان در 88امین روز انفرادی‌اش

2010-06-11T13:08:00.002+04:30

مادری هستم که پارة تن و نور چشمش 88 روز است در سلول‌های تنگ و تاریک انفرادی مشهد و تهران در بند است. سه ماه‌ است هاجروار میان تهران، مشهد، اوین، دادستانی و... برای پیگیری وضعیت مبهم او در رفت و آمدم. تنها جرم فرزندم آزادگی است. آخر او به نام و صفت «عبدالله» است و لا غیر. او یک زندانی سیاسی است. زندانی آزادی اندیشه و بیان است. زندان است چون «فکر» می‌کند و در مواردی مثل بازجویانش نمی‌اندیشد. اخلاقی است و قانون‌مدار ولی مرتکب «خواندن» و «شنیدن» و «اندیشیدن» شده‌است.

مادری هستم که به انقلاب و اسلام مؤمن بوده و زندگی‌اش را فقط وقف تربیت فرزندانش کرده و کوشیده است آن‌ها را اخلاقی، معنوی، راست‌کردار و نیکوکار بار بیاورد و خدا را شاکر است که دست حق در این مسیر یارش بوده. اکنون همان نظامی که من و همسرم از طرفداران تأسیس و خدمتگزارانش بوده‌ایم، عبدالله‌ام را که مایه افتخار ما و خانواده و دوستان و سرمایه‌ای برای فرهنگ ایران است، به جای تشویق به زندان افکنده و تاکنون 88 روز در سلول‌های انفرادی بدون اجازه تلفن و ملاقات منظم محبوس کرده است. در طول این سه ماه تنها سه بار در حضور مأموران با او ملاقات کرده‌ام.

سوگ‌مندانه شاهد بوده‌ام که عبدالله چوب دیگرخواهی‌ها و دغدغه‌هایش برای خیر و مصلحت مردم و نظام و ایران را می‌خورد. شوربختانه به تجربه دریافته‌ام آن‌ها که در قبال جامعه و خیر عمومی و کاستن درد و رنج دیگران مسئولیتی برای خود قائل نیستند و تنها به زندگی شخصی و منافع این‌جهانی خود می‌پردارند، در جامعه و سیاست ایران ایمن‌ترند و در مقابل، آن‌ها که درد دین و اخلاق و فرهنگ و اقتصاد و سربلندی ایران و ایرانیان را دارند، به جای این‌که قدر ببینند و بر صدر بنشینند با حبس و سختی و مانع و گرفتاری و سنگ‌اندازی و انفرادی پذیرایی می‌شوند.

عبدالله من فعال سیاسی نیست اما به مقتضای رشته‌اش که حقوق است و به خاطر وجدان اخلاقی بیداری که دارد نمی‌تواند نسبت به سرنوشت دیگران و اوضاع جامعه و مملکتش بی‌تفاوت باشد. جرم عبدالله‌ام این است که خطبه 216 نهج البلاغه را که حقوق متقابل حاکمان و مردمان بر یکدیگر را برمی‌شمارد، فهم و باور کرده و نظرات اصلاح‌گرایانه خود را خیرخواهانه با التزام به موازین قانونی، اخلاقی و دینی طرح و بیان کرده است. جرم‌های دیگری هم دارد: باهوش است و بسیار می‌خواند و می‌اندیشد و دقیق تحلیل می‌کند و بنده دلیل و تابع اخلاق است و از سخن ناحق پیروی نمی‌کند و پیرو این فرمان قرآنی است که "و لا تقف ما لیس لک به علم".

نمی‌دانم چرا کارشناسان پرونده عبدالله‌ها هنوز درنیافته‌اند که زندان راه موثری برای تغییر فکری نیست و نمونه‌ای ندیده‌ایم که متهمی پس از آزادی مثل بازجویانش بیاندیشد. در هوای آزاد و با تضارب آرا شاید عقاید اصلاح و تعدیل شوند، ولی با زور و فشار و انفرادی باورها برای بلندمدت تغییر نمی‌کنند. بگذریم از این‌که عبدالله باوری انحرافی و غیرمنطبق با موازین قانون و عقلانیت و معنویت و دیانت و اخلاق ندارد که بخواهد تغییر کند. اگر هم کسی داشته باشد زندان وسیله تغییر عقیده نیست. تصور نمی‌کنم مقتضای پیروی از "جادلهم بالتی هی احسن" زندان انفرادی باشد؛ حتی در مورد کفار. زندان باید در خدمت استقرار قانون در جامعه باشد و عبدالله من در جزئیات رفتاری‌اش قانون‌مدار بوده است.

عبدالله من که مطالعات گسترده‌ای در رشته‌های پایة علوم انسانی به طور عام و حقوق و تاریخ و ادبیات به طور خاص داشته است، «چشم سوم» من است. من با یاری او و بهره‌گیری از دانش و بصیرتش جهان و پیرامونم را بهتر و عمیق‌تر می‌شناسم. او نه‌تنها فرزند که معلم و راهنمای من است و متواضعانه اذعان می‌کنم که از او بسیار آموخته‌ام و به او افتخار می‌کنم. می‌بینم روزی را که او «چشم سوم» و مایة افتخار و آموزگار ایرانیان پرشمارتری خواهد شد و تداوم بازداشت انفرادی چهره‌ای فرهنگی چون او صرفاً از اعتبار دستگاه‌های امنیتی و قضایی نظامی که پدر و مادرش به آن دل بسته‌ بودند و خدمتگزار آنند خواهد کاست و بر بهره‌های معنوی و تجربیات او که به هر حال بی‌گناهی‌اش اثبات می‌شود خواهد افزود.

بازداشت عبدالله من ظلم است. به سلول انفرادی انداختن او ظلم است. طولانی شدن انفرادی او ظلم است. ملاقات و تماس تلفنی منظم نداشتن او ظلم است. وفا نکردن به وعده‌های مکرر آزادی او ظلم است. سرگردانی پرونده او میان تهران و مشهد ظلم است. پاسخگو نبودن مقامات قضایی و امنیتی در قبال پرونده او ظلم است. تجسس غیراخلاقی و غیرقانونی در زندگی خصوصی او که پاک و پاکیزه است ظلم است. وقتی مقامات قضایی داد ما را نمی‌ستانند و جلوی ظلم را نمی‌گیرند و ظلمشان را عین عدل می‌دانند و امید ما را به عدالت دستگاه قضایی نظاممان ناامید می‌کنند، از همه این ظلم‌ها به درگاه خدا شکایت می‌برم. اکنون جز خداوند عادل و مهربان هیچ دادرس و دادستان و ملجأ و مرجعی برای طرح شکواییه خود ندارم "انما اشکو بثی و حزنی الی الله". خدا داد عبدالله را خواهد ستاند. خدا عبدالله‌ام را آزاد می‌کند.

او بی‌گناه است / فاطمه شمس

2010-06-10T14:55:00.000+04:30

هشتاد و شش روز پیش حول و حوش ساعت هفت صبح آمدند و بعد از تفتیش عبدالله یوسف‌زادگان را بردند. طبق معمول بدون این‌که معلوم باشد چرا و کجا می‌برندش. احتمالن برای "ادای پاره‌ای توضیحات". بعد از کمتر از بیست و چهار ساعت عبدالله به مشهد منتقل شد. باز هم به دلایلی نامعلوم. بیش از یک ماه در سلول انفرادی یود و بعد مجددن به زندان اوین در تهران منتقل شد. در این بین بارها به خانواده‌اش وعده آزادی زودهنگام‌اش را دادند. آن‌ها هم سکوت کردند. بیش از چهل روز گذشت. پنجاه روز. شصت روز. و وعده پشت وعده بدون این‌که حتی معلوم شود جرم این پسر چیست؟

عبدالله از زبان بسیاری از رفقایش در این مدت تصویر شد. آدمی میانه‌رو و معقول بی هیچ هیجان‌زدگی سیاسی و بدون هیچ سابقه‌ عضویتی در تشکل‌های سیاسی. چهره‌ای کاملن فرهنگی و علاقمند به کتاب. چند روز پیش هم بعد از هشتاد و شش روز نگهداری او در سلول انفرادی و بعد از این‌که درخواست داده بودند تا وثیقه صدمیلیون تومانی برای آزادی‌اش بیاورند چند ساعت قبل از آزادی‌اش مجددن و بدون هیچ توضیحی قرار بازداشت او را تمدید کرده‌اند. به کجا و خطاب به چه کسی باید این درد را فریاد کرد؟

هشتاد و شش روز است که جوان نخبه این مملکت را در سلول انفرادی حبس کرده‌اند. کسی که کوچک‌ترین سابقه فعالیت سیاسی نداشته است و همه کسانی که او را می‌شناسند از دربند ماندن طولانی مدت او، آن هم در سلول انفرادی شوکه شده‌اند. وعده‌های دروغ و بازی با روح و روان خانواده و جمع پر‌شماری از دوستان یک انسان بی‌گناه با کدام قانون قابل توجیه است؟ بعد از هشتاد و شش روز حبس در انفرادی کسی نیست که توضیح بدهد قرار بازداشت موقت یک دانشجوی غیرسیاسی که حتی در اعتراضات هم حضور نداشته است چرا باید تمدید شود؟ این میزان ابتذال در رفتار با انسانی فرهیخته، اخلاقی، قانون‌مدار و بی‌گناه را در کجا می‌توان سراغ گرفت؟

ایمان دارم که عبدالله قوی‌تر و استوارتر از آن است که با این رفتارهای غیرانسانی و ضداخلاقی از پا در بیاید. هشتاد و شش روز انفرادی را هر کسی نمی‌تواند تحمل کند ولی او تا اینجا را به خوبی تحمل کرده است. اما مسوول هر گونه خسارت روحی و جسمی که متوجه او و نزدیکانش شود کسانی هستند که بارها به دروغ گفته‌اند آزادش خواهند کرد و نکرده‌اند. این رفتار شرم‌آور با خانواده‌ای اصیل و شریف که تا به حال جز خدمت به مردم و کشورشان نکرده‌اند را قبل از این‌که دیر شود پایان دهید.
عبدالله یوسف‌زادگان بی‌گناه است. او را آزاد کنید!

منبع: وبلاگ نیم‌دایره

تمدید بازداشت عبدالله یوسف‌زادگان پس از 84 روز انفرادی

2010-06-07T18:06:00.002+04:30

قرار بازداشت موقت عبدالله یوسف‌زادگان پس از گذشت 84 روز از بازداشت او در سلول‌های انفرادی بازداشت‌گاه‌های وزارت اطلاعات در مشهد و تهران مجدداً به دلایل نامعلوم تمدید شد.

این تمدید قرار بازداشت در حالی صورت گرفته‌است که چند روز پیش دستور تبدیل قرار بازداشت وی به قرار وثیقه صادر شده و وعدة آزادی او به خانواده‌اش داده شده بود، اما پس از ارزیابی سند 100 میلیونی برای تودیع وثیقه به خانواده وی خبر داده شده است که دستور جدیدی مبنی بر تمدید بازداشت موقت او صادر گشته است. یوسف‌زادگان در سومین ملاقات ماهانة خود با خانواده‌اش که چند روز پیش صورت گرفته‌ از روحیه خوبی برخوردار بوده‌است.

طولانی‌شدن غیرعادی روزهای انفرادی عبدالله یوسف‌زادگان، تردد مکرر خانوادة او برای پیگیری موضوع از طریق مقامات قضایی و امنیتی مشهد و تهران و مشخص نبودن اتهامات عبدالله یوسف‌زادگان از جمله مواردی است که بر دشواری شرایط او و خانواده‌اش افزوده است.

پیش از این تعدادی از دانشجویان المپیادی، فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ و دوستان وی با انتشار طومارها و یادداشت‌هایی به بازداشت عبدالله یوسف‌زادگان که دارندة مدال طلای المپیاد ادبی و دانشجوی ممتاز کارشناسی ارشد حقوق و از نخبگان فرهنگی جوان کشور است اعتراض کرده‌اند.

عبدالله، برادر، طاقت بیار / امین

2010-06-06T11:15:00.002+04:30

عبدی عزیز

باور نداشتم، این همه روز تو را در بند نگه دارند. هشتاد روز. انتظار نداشتم تا این حد به فلاکت افتاده باشند. از 24 اسفند هر روز و هر هفته به امید خبرِ آزادیت به پایان رسیده ولی هنوز خبری نشده.

دو یادداشت نوشتم. اولی روز 25 اسفند، مروری بود بر "عبدی که من می‌شناسم" و دومی خاطره‌ی "روز کنکور کارشناسی‌"مان. منتشر نشدند. دوستان به قلمی شیواتر از من و به زبان خودشان از تو نوشتند. اما الان می‌خواهم با تو حرف بزنم. تو را مستقیم مخاطب قرار دهم.

عبدی خان دلم خیلی گرفته. شرمنده‌ام پسر، واقعن شرمنده‌ام؛ از روی حاج ابراهیم و مادرت؛ از روی صدیقه و صادق؛ از بابت هر لحظه‌ای که در آن سلول تاریک و نمور بند 209 اوین یا زندان مشهد هستی. بابت سرمایی که در اسفند و فروردین تحمّل کردی و بابت گرمای این روزهای تهران. بابت هر لحظه‌ای که مجبوری حرف‌ها و توهین‌های بازجوها را تحمّل کنی. بابت هر باری که همه‌ی حرف‌هایت را دوباره و چند باره برای گوش‌های کر و چشم‌های کورشان می‌گویی و می‌نویسی. شرمنده‌ام از اینکه کاری از دستم بر نمی‌آید. شرمنده‌ام از اینکه تو و امثال تو این همه رنج برده و می‌برید و من...

شنیده‌ام بازجوها بعد از مدتی تلاش می‌کنند به زندانی القا کنند که "دیگر کسی به فکر تو نیست. فراموش شده‌ای. خانواده‌ات هم از پیگیری و دوندگی خسته شده". ولی نه، این‌طور نیست. اگر اوایل، روزی یکی دو بار به یادت بودیم، الان هر ساعت به تو و به رنجی‌که می‌بری فکر می‌کنیم. زندانبانان و آمران‌شان غافلند که طولانی‌ شدن این روزها فقط بذر دو چیز را در د‌ل‌ها می‌کارد و روز به روز بیشتر می‌پروراند: "خشم" و "نفرت".

عبدی جان: می‌دانم خسته شدی. می‌دانم خسته‌ات کردند. تو آدمِ مبارزه و سیاسی‌کاری نیستی. ولی طاقت بیار برادر. آن‌ها خوب می‌دانند که در بحث و استدلال علمی با آدمی مثل تو حرفی ندارند. می‌خواهند خردت کنند. می‌خواهند افسرده‌ات کنند. می‌خواهند با عذاب خانواده‌،‌ به قبول توهّماتی که فقط زائیده‌ی ذهن بیمار‌شان است، مجبورت کنند. می‌خواهند وقتی آزاد شدی دیگر عبدالله سابق نباشی. کتاب نخوانی. ننویسی. آره همین را می‌خواهند. هدف‌شان همین است... ولی در اشتباهند. این را دیر یا زود می‌فهمند.

تمام روشنایی ‌نامه‌ی باران

مدیح رستگاری‌هاست

فراخایِ جهان سرشارِ از آزادی و شادی‌ست

اگر این دیو و این دیوار

بگذارد.

امین

تداوم بازداشت انفرادی عبدالله یوسف‌زادگان پس از 70 روز

2010-05-24T15:17:00.002+04:30

عبدالله یوسف‌زادگان پس از هفتاد روز همچنان در بازداشت موقت در سلول‌های انفرادی بند 209 زندان اوبن به سر می‌برد و در دو هفتة اخیر از تماس تلفنی و ملاقات با خانواده هم محروم بوده‌است.

علی‌رغم مراجعات مکرر خانواده یوسف‌زادگان به مسئولان و امنیتی و قضایی در مشهد و تهران، هنوز اطلاع دقیقی از علت بازداشت این دانشجوی نخبه و تداوم بازداشت انفرادی او و چشم‌انداز پرونده او به دست نیامده است و خانواده وی همچنان در بلاتکلیفی کامل به سر می‌برند.

گفتنی است تاکنون 185 دانشجوی المپیادی و تعدادی از فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ کشور با امضای نامه‌های جداگانه‌ای خطاب به ریاست قوه قضاییه خواستار آزادی فوری عبدالله یوسف‌زادگان شده‌اند و تعداد زیادی از دوستان وی با اتشار یادداشت‌هایی به بازداشت او اعتراض کرده‌اند.

عبدالله یوسف‌زادگاه از نخبگان فرهنگی کشور، دارنده مدال طلای المپیاد ادبی و دانشجوی ممتاز کارشناسی ارشد حقوق در دانشگاه علامه طباطبایی است.

آری! اینچنین بود برادر… / شعری از احمد قدیانی برای عبدالله یوسف‌زادگان

2010-05-24T15:06:00.003+04:30

برادرم!
عبدالله!
نیستی که ساکت و صبور
گوش کنی
نیستی که به سان ِ همیشه
سبکبارم کنی
دیری است که نیستی…
رود ِ دردها را در تنگنای ِ سینه
پس ِ سدّ ِ بغض‌ها به بند کردم
تا لحظه‌ی ِ رهایی‌ات
در تو این دریای ِ تلخ را سرریز کنم.
دیگران را
تحمل ِ چشیدن ِ این همه تلخی نیست!
*
بی‌تو سنگ ِ صبور شده بودم
اما امروز
بغض ِ این سنگ دیگر ترکید.
تکه تکه شد و ترکشش
شیشه‌ی ِ سکوت ِ سنگینش را گسیخت.
در انتظار ِ یاری ِ دوباره‌ی ِ تو یارا
بار ِ هستی را به دوش می‌کشید،
خبر رسید:
قاتل ِ گل‌های ِ سرخ
“زهرا”یت را دزدید!
آری در قاموس ِ او
چاره‌ی ِ شکستن ِ کوهی چون تو
پرپر کردن ِ گل ِ سرخی است!
*
برادرم!
عبدالله!
هرچند بهار را
اجازت ِ ورود ِ به زندان نیست
ولی اینجا بهار ِ غریبی است
آسمان در کویر هم زار می‌زند
شاید به درد ِ من
شاید به درد ِ تو
شاید به درد ِ این سرزمین
و شاید…
***

پ.ن. این شعر ادامه‌ی تلخ و تندی دارد. وقتی که “عبدالله یوسف‌زادگان” آزاد شد -اگر عمر و فرصتی بود- ادامه‌اش را می‌آورم.

منبع: وبلاگ رند بازاری

عبدالله یوسف‌زادگان را آزاد کنید / فاطمه شمس

2010-05-18T15:23:00.000+04:30

شد شصت روز. حتی فکرش را هم نمی‌کردم روزی که خبر بردنت را دادند، شصت روز بعدش در حالی برایت بنویسم که زهری تازه به جانم ریخته باشند و تو هم هنوز در انفرادی باشی. حالا تنها باید برای هر دوتان بنویسم: ای خراسان که‌ات بدین روز افکند. دیگر شصت و سه بار افاقه نمی‌کند برای هیچ ترانه‌ای. فریادی تلخ باید. به هر صبح و شب.

برای تو نوشتن، از تو نوشتن، سخت است عبدالله. خیلی. اول به خاطر اینکه مخاطب تویی و دوم برای آن بازی مسحورکننده‌‌ات با کلمات. خاصیت زندان افتادن کسانی مثل تو این است که آدم بعد از ده بار نوشتن و پاک کردن به این نتیجه می‌رسد که مرده شور کلمات را ببرند که شعور اندوه آدم را به سخره می‌گیرند. مقصر تویی که در شعبده بازی‌ات با کلمات بد عادت‌مان کرده بودی. نثر بیهقی‌وارت، اصلا آن زیست بیهقی‌وارت هر نوشته‌ای را و چه بسا هر آدمی را ناخوانا و ملالت‌بار می‌کند.هرکس یک بار با تو به قول خودت به "سیگار- روی" رفته باشد می‌فهمد دلتنگ شدن برای یک صدا، برای یک خنده بلند یعنی چه؟ می‌فهمد رودکی‌خوانی در هوای اردیبهشتی توی راسته انقلاب یعنی چه؟

مانده ام تو که فاتحه سیاست را خیلی وقت پیش خوانده بودی و عطایش را به لقایش بخشیده بودی دیگر چرا افتادی آن تو؟ تو که می‌گفتی سرت به کتابت باشد تا چیزی شوی و از این ناچیزها نخوری. حرف مال امسال و پارسال نیست. از همان روز اولی که دیدمت، کی بود؟ تابستان هشتاد؟ یا قبلش؟ از همان دوره انجمن می‌گفتی بی‌خیال. بنشین کمی کتاب بخوان، شعر بخوان، شعورت زیاد شود. درد مملکت ما بی‌شعوریست.

از همان روزها بود که شعرخوانی‌ها شروع شد، که تو زنگ می‌زدی و من غزل می‌خواندم. همان روزها که تو حسین منزوی آوردی برایم. گفتی این ها را بخوان غزل‌هایت جان بگیرد. اولش با آن خط خرچنگ قورباغه‌ات اسمت را نوشته بودی معلوم بود از کتابخانه شخصی‌ات کش رفته‌ای کتاب‌ها را. نصف کتابخانه من به اسم توست پسر. حتی اینجا. این ور دنیا هم کمتر کتابیست که باز کنم و آن الف کشیده یوسف‌زادگان اولش نباشد. از کتاب خواندن افتاده‌ام. افتاده‌ام به خاطره‌نویسی." من او"ی امیرخانی را یادت هست؟ آن عصر دم کرده تابستان هشتاد که رفتیم خریدیمش و همان شب نشستم سیصد صفحه اش را خواندم. آن نمایشگاه کتاب را چی؟ پارسال که با زهرا سه تایی رفتیم و هی کتاب خریدیم و تو هی به ناشرها و کتاب‌های مزخرفی که درآمده بود متلک انداختی و غر زدی. تو که مدت‌هاست رفته‌ای. زهرا را هم که نیست. من چه کنم با این همه بی‌شمایی؟ بی‌معرفت‌ها!

ای عبدالله!
دلم صدایت را می‌خواهد. دلم می‌خواهد بیایی غر بزنی بگویی غزل تصویری بگو. شده‌ام عین خروس لنگ. روح و دلم می‌لنگد از وقتی رفته‌ای. او گفته بود همان اول حلاج‌وار به عشق اعتراف خواهی کرد. شعر که کم نمی‌آوری توی انفرادی ها؟ سعدی جواب می‌دهد؟ اگر دری به تخته‌ای خورد و این پست را آن‌جا خواندی این شعری هم که این زیر گذاشتم برای زمزمه کردن توی سلول بد نیست. انگار راست کار خودت گفته این شعر را شفیعی.

ضمنن من موسیقی خوب کم آورده‌ام. آن رنگارنگ‌ها را از کجا می‌آوردی؟عاشورپورهایم کهنه شد از بس گوش دادم. این همه دیر می‌آیی نمی‌گویی کتابفروشی‌های زیرپل کریم خان و راسته انقلاب دل‌شان برایت تنگ می‌شود؟ چه می‌خوانی این روزها؟ شنیدم لاغر شدی و ریشی اساسی به هم زده‌ای... اه چقدر حرف و سوال مانده روی دلم.

حلاج‌وار زی عبدالله. خسته مباد جان و تنت. چیزی نمانده. مانده باشد هم غمی نیست. دیوانه‌وار زی. یعنی عشق‌بازی کن با زنجیر.

حلاج
دیدمت میان رشته‌های آهنین:
دست بسته،
خسته،
در میان شحنه‌ها.
در نگاه خویشتن
شطی از نجابت و پیام داشتی.
آه،
وقتی از بلند اضطراب
تیشه را به ریشه می‌زدی،
قلب تو چگونه می‌تپید؟
ای صفیر آن سپیده تو خوش‌ترین سرود قرن!
شعر راستین روزگار!
وقتی از بلند اضطراب
مرگ ناگزیر را نشانه می‌شدی،
وز صفیر آن سپیده دم
جاودانه می‌شدی،
شاعران سبک موریانه جملگی
با: بنفشه رسته از زمین به طرف جویبارها،
با: گسسته حور عین ز زلف خویش تارها،
در خیال خویش
جاودانه می‌شدند!
آنچه در تو بود،
گر شهامت و اگر جنون
با صفیر آن سپیده
خوش‌ترین چکامه‌های قرن را سرود.

حلاج
در آینه دوباره نمایان شد:
با ابر گیسوانش در باد،
باز آن سرود سرخ اناالحق
ورد زبان اوست
تو در نماز عشق چه خواندی؟
که سال‌هاست
بالای دار رفتی و این شحنه‌های پیر
از مرده‌ات هنوز
پرهیز می‌کنند.
نام تو را به رمز
رندان سینه‌چاک نشابور
در لحظه‌های مستی
- مستی و راستی –
آهسته زیر لب
تکرار می‌کنند.
وقتی تو روی چوبه دارت
خموش و مات
بودی،
ما:
انبوه کرکسان تماشا،
با شحنه‌های مامور:
مامورهای معذور
همسان و همسکوت
ماندیم.

خاکستر تو را
باد سحرگهان
هر جا که برد
مردی ز خاک رویید.
در کوچه باغ‌های نشابور
مستان نیم‌شب، به ترنم
آوازهای سرخ تو را
باز
ترجیع‌وار زمزمه کردند.
نامت هنوز ورد زبان‌هاست.

سال 48- تهران- از مجموعه در کوچه باغ‌های نشابور/ محمدرضا شفیعی کدکنی

منبع: وبلاگ نیم‌دایره

تداوم بازداشت انفرادی عبدالله یوسف‌زادگان پس از دوماه

2010-05-14T10:50:00.001+04:30

عبدالله یوسف‌زادگان با خانواده خود در زندان اوین ملاقات کرد.

وی که با گذشت دو ماه از بازداشتش هنوز در سلول انفرادی به سر می‌برد، پس از بازداشت به دلایل نامعلوم به بازداشتگاهی در مشهد منتقل شد و 20 روز پیش مجددا به بند 209 زندان اوین در تهران منتقل گشت و بازجویی‌هایش ادامه دارد.

به گفته خانواده یوسف‌زادگان وی در سلامت کامل به سر می‌برد اما دچار کاهش وزن شده‌است و در شرایطی که هیچ اتهامی را به خود وارد نمی‌داند از تداوم بازجویی‌های تکرارشونده و ایجاد وقفه در تحصیلات دانشگاهی‌اش ناراضی است.

خبر کوتاه بود / دکتر امیر نیک‌ پی

2010-05-02T00:43:00.000+04:30

خبر کوتاه بود : دستگیر شد و.....
نمی‌دانم چرا و شجاعت پی‌گیری هم ندارم...
اما می‌خواهم سخنی را تکرار کنم که چندی است دانشجویانم از زبانم می‌شنوند....
من به شما آموزش می‌دهم ، شما هم می‌توانید و باید به من آموزش دهید....
مثال : یوسف‌زادگان... کسی که نگاهم را به اجزاء فرهنگ ایران تغییر داد....
او که دانشجوی من بود روزی وارد دفترم شد و کتابی به من هدیه کرد : «بخارای من، ایل من»
اثر محمد بهمن‌بیگی......
و این شد آغاز آشنایی من با «پیامبر عشایر ایران» و پیامدهایش ....
چند روزی است که سخت دلتنگ او هستم.....

میخوام برم شیراز....
آثارش را کنارم چیده‌ام.....
منتظرم یوسف‌زادگان بیاید برایم ورق بزند...
ببخشید... یک کتاب دیگر هدیه کند.

هر چه خلاف‌آمد عادت بود، قافله‌سالار سعادت بود / حامد

2010-05-01T13:12:00.000+04:30

داشتم مخزن‌الاسرار می‌خواندم، و این چهارمین باری است که می‌نویسم و نمی‌دانم که آیا به اشتراک می‌گذارم یا نه !
شعر چون به وصف اين حالت رسيد :
جسم‌ات را پاک‌تر از جان کنی / چون که چهل روز به زندان کنی؛
«هم قلم بشکست و هم کاغذ دريد» !

آری دوره‌ای است که حرف نظامی بسیار فهمیدنی است چون که می‌نالد :
مرد به زندان شرف آرد به دست / یوسف ازین روی به زندان نشست

با آرزوی آزادی‌ات ای عزیز، و برای دل‌گرمی عزیزان و دوستان
از خمسه‌ی نظامی، مخزن‌الاسرار، این چند بیت را اینجا می‌آورم.

دل که نه در پرده وداع‌اش مکن / هر چه نه در پرده سماع‌اش مکن
شعبده‌بازی که در این پرده هست / بر سرت این پرده به بازی نبست
دست جز این پرده به جائی مزن / خارج از این پرده نوائی مزن
بشنو از این پرده و بیدار شو / خلوتی پرده‌ی اسرار شو
جسم‌ات را پاک‌تر از جان کنی / چون که چهل روز به زندان کنی
مرد به زندان شرف آرد به دست / یوسف ازین روی به زندان نشست
قدر دل و پایه جان یافتن / جز به ریاضت نتوان یافتن
سیم طبایع به ریاضت سپار / زر طبیعت به ریاضت برآر
تا ز ریاضت به مقامی رسی / که‌ات به کسی درکشد این ناکسی
توسنی طبع چو رام‌ات شود / سکه‌ی اخلاص به نام‌ات شود
عقل و طبیعت که تو را یار شد / قصه‌ی آهنگر و عطار شد
کاین ز تب‌اش آینه‌روی‌ات کند / وان ز نفس غالیه‌بوی‌ات کند
در بنه طبع نجات اندکی است / در قفس مرغ حیات اندکی است
هر چه خلاف‌آمد ِعادت بود / قافله‌سالار سعادت بود
سر ز هوا تافتن از سروری است / ترک هوا قوت پیغمبری است
گر نفسی نفس به فرمان توست / کفش بیاور که بهشت آن ِ توست

به امید دیدار
حامد

2010-04-30T16:05:00.003+04:30

به نام خدا

من به نمایندگی از جمع نخبگان هم‌خدمتی عبدالله برای شما می نویسم. گرچه از خبر دستگیری دوستان بهت‌زده نمی‌شویم اما دل‌مان به درد می‌آید. و هر لحظه به یاد آن هستیم که یکی از دوستان‌مان در سلولی تنگ و تاریک، روز را به شب می‌رساند و تنها همدم‌اش سرباز یک‌لاقبایی است که اندک جیره‌ای برای زنده‌ماندن برای او می‌آورد.

گرچه کمتر از یک ماه با عبدالله زیر یک سقف در آسایشگاه پادگان 01 بودیم اما انگار که سال‌هاست با او دوست بوده‌ام. جرم عبدالله مانند همه‌ی هم‌قطاران‌اش دانستن و دانستن و دانستن است و بس. و البته که جرم بزرگی است...

به امید آزادی عبدالله
میم

عکسی از عبدالله در پادگان : نخبگان به جز زندان سربازی هم می‌روند و بیل هم می‌زنند.

برای صاحب دانشمند آن اتاق / علی

2010-04-29T14:17:00.003+04:30

گفتند چرا تو نمی‌نویسی برایش، گفتم چه بگویم، گفتنی‌ها را به زیباترین نثر سایر دوستان‌اش گفتند و عبدالله در این وبلاگ به تمام و کمال به سایرین معرفی شد، اما.... بالاخره مجاب شدم -شاید هم وسوسه- که من هم هر چند مختصر ولی مفتخرانه از عبدالله و هم‌نشینی با او بگویم.

بی‌شک در دایره‌ی دوستان، همه متفق‌القول هستیم که آشنایی با عبدالله یوسف‌زادگان سرفصل جدیدی در زندگی و رشد فکری و فرهنگی ما گشود و هر یک از ما به قدر و میزانی از این فصل سود برده است، ولی برای من عبدالله شروع قصه بود و فصل اول (این که می‌گویم عبدالله، نه عبد، نه از باب فاصله‌گذاری است بلکه به عادت 24-23 ساله وی را به این نام خطاب می‌کنم)، وقتی در دوره‌ی نوجوانی شروع به بیشتر خواندن کردم، با انبوهی از ندانستن‌ها مواجه شدم و با توجه به اینکه می‌دانستم بیشتر وقت و انرژی‌ام در آینده صرف علوم مهندسی خواهد شد، زمان را بسیار کوتاه‌تر از آن دیدم که دست به تجربه و خطا در منابع مطالعاتی علوم انسانی بزنم، از این رو به جد می‌گویم که اگر حضور عبدالله نبود توشه‌ی دانسته‌هایم از این علوم بسیار بسیار سبک‌تر از همین بار فقیر فعلی بود.

یکی از هنرهای عبدالله در انتخاب و توصیه‌ی کتاب بود به تک تک دوستان‌اش بنا بر سلیقه و خط فکری ایشان و هم‌زمان با آن، جهت‌دهی فکری به ایشان ولی این بار به سلیقه‌ی خویش. از شریعتی می‌خواندم، عبدالله کتاب بهتری از شریعتی توصیه و بلافاصله بعد از آن متفکر دیگری را معرفی می‌کرد، رمان می‌خواندم، عبدالله رمان برتری در همان سبک و سیاق پیشنهاد می‌کرد و در گام بعدی اثری وزین‌تر را خود هدیه می داد و این داستان برای من از نیمه‌ی دهه‌ی هفتاد شروع شد و تا هفته‌ی آخر اسفندماه سال گذشته ادامه داشت. نمی‌دانم من هم در این سالیان گوش خوبی بودم برای منبررفتن‌های عبدالله یا نه، نمی‌دانم احترام‌اش به من از سر بزرگ‌تر کوچک‌تری بود و نسبت فامیلی یا چیز دیگر. به هرحال لحظه‌ای تأمل در فضای کوچک اتاق وی که از هر چهار سمت از زمین تا به سقف در محاصره‌ی کتاب است و مکتوبات، داغ حسرت بر دل من و امثال من می‌گذارد. حسرت اتلاف وقت خویش درعمر سپری شده و حسرت در بند بودن صاحب دانشمند آن اتاق.

عبداله / صدرا ساده

2010-04-27T19:18:00.003+04:30

عبداله عزیز،

دوست می‌داشتم اینها را نمی‌نوشتم، مثل همه این روزها که نوشتن را نهفتم، و به جای نوشتن به تو و از تو، در آغوش‌ات می‌گرفتم. مثل همه این روزها و شب‌هایی که با امید این که روزی دیگر بند را از دست و دل‌ات بر می‌گیرند، روزی دیگر افزوده شدن بر روزهای دوری‌ات را باور نمی‌کردم؛ و تصور تصوير در بندت را وهمی سیاه، از سیاهه‌ی تمام این اوهام سیاهی که دوره‌مان کرده‌اند، می‌انگاشتم. دوست می‌داشتم این نوشته هم سرنوشتی پیدا می‌کرد مثل یکی دو نوشته‌ای که در درد و اندوه برای برادر دیگرم نوشتم، و اشک‌ها و سیاهی‌های‌اش در همان کاغذ خیس و جوهری ماند؛ کاغذی که وقتی بعدها خواندم‌اش بس خوشایند بود که رنج سیاه متراکم آن در همان پستوی شخصی و خصوصی ماند، و عمومي نشد.

دوست می‌داشتم ننویسم اینها را، تا فعل‌های جمله‌های‌ام به سیاق معمول چنین نوشته‌هایی، زمان ماضی نگیرد. چرا که اگر دیگران می‌توانند به تصویر ماضی تو خو کنند و با فعل‌های گذشته از تو بنویسند، من از ترس یک روز بیشتر پیوستن تو به گذشته‌ها، تاب شمردن روزهای حبس‌ات را ندارم. و شاید هم از این رو است که می‌گریزم از اندوه دوری‌ات : بی‌اندوهی‌ای که تصویر شاد تو را در حال، زنده نگه دارد، ارزشمندتر از اندوه دلسوزانه‌ای است که تو را یک روز از زندگی روزانه‌ی ما دور کند. زندگی روزانه‌ای که آنها که می‌توانند روزهای سکون و سکوت تو را بشمرند می‌گویند حدود چهل روز است از آن دور افتاده‌ای. و لابد آنها که فعل ماضی برای توصیف تو به کار می‌برند تبعات خطیر گذشته‌گویی‌های‌شان را در معانی ضمنی همین توصیف روز چهل‌ام هم می‌توانند دریافت.

و البته که هم من و هم آنها هر دو اشتباه می‌کنیم : هم منی که روزانه‌های روزمره‌مان را شایسته تو می‌بینم و تو را محروم از آنها می‌یابم و حسرت‌ات را می‌خورم، و هم آنها که تو را در گذشته می‌بیند و با همین دو سه روز رفتن‌ات، به گذشته پیوسته می‌یابند. شاملو و آوینی در هر چه که با هم اختلاف داشتند (و در هر چه که ما با آن‌ها اختلاف داريم) در یک چیز مشترک بودند : در کشف رفتن حقیقی و فهم ماندن واقعی، در درک مرگ و زندگی واقعی و حقیقی. در ماندنی دانستن آنها که مردمان‌شان رفتنی می‌پنداشتند، و در مردنی پنداشتن آنها که مردمان‌شان زنده می‌پندارند. و اگر مایی که در مرور روزمرگی‌های زندگی‌کُش و امیدگیر و یادستیزمان مرده‌ایم مرده نباشیم پس چه کسی مرده است؟ و اگر آنها که در توقف ظاهری زندگی و حبس موقت آزادی، امید را زنده و آزاد می‌دارند عاشق‌ترین مردمان، یا دست‌کم بیدارترین و امیدوارترین مردمان نباشند، پس چه کسی زنده است و عاشق است و بیدار است و امیدوار؟

*

عبداله عزیز،

البته ننوشتن درباره تو و برای تو و خطاب به تو دلیل دیگری هم، خاص تو داشت. و آن اصرار اخلاقی‌ای بود که بر تمایز نگذاشتن میان زندانیان مختلف داشتی. یادم نمی‌رود از همان روزهای اولی که نامه برای محمدرضا جمع می‌شد، و همسرش، به حق و از روی نگرانی، مدام برای اش می‌نوشت و فعالیت می‌کرد، می‌گفتی مگر خون او از باقی زندانی‌ها رنگین‌تر است؟ و مگر چون شناخته‌شده‌تر است و «نخبه» است، حق‌اش برای آزادی بیشتر است، یا ظلم و جفایی که بر او می‌رود ناعادلانه‌تر و اعتراض‌برانگیزتر؟

من حتی اگر تجربه شخصی هم نداشتم می‌فهمیدم –یا می‌توانستم تلاش کنم بفهمم- که خانواده و نزدیکان و آشنایان، در شرایط سخت، به هر چیزی می‌آویزند تا عزیزشان کمتر سختی بکشد و هر چه زودتر دوباره او را به دست آورند؛ از توسل به هر ضابطه و رابطه و دلیل و آشنایی گرفته تا التجا و ارتجای به هر درگاه و خرگاهی که کارگشای‌اش بیابند. توسل به ویژگی‌های خاص و متمایز هم راهی است برای آن که مورد خود را در میان خیل موارد نظیر و مشابه ممتاز و متمایز کنی، و بذل توجه بیشتر و خاص و تسریع در رسیدگی به وضع و حال عزیزت را بخواهی. خاصه در جایی که اگر بخواهی روال عادی را طی کنی، ممکن است روال پرونده‌ات مدت‌ها به طول بینجامد، یا این که دادرسی و محاکمه عادلانه‌ای در انتظارت نباشد.

من این حس و حال را درک می‌کنم، هر چند هنوز نمی‌توانم بفهمم اگر رویه‌شدن این روال، وضع دیگرانی را بدتر کند می‌شود آن را کاملا اخلاقی دانست یا نه. البته حرفی علیه این حس ممکن است وجود داشته باشد، با این استدلال که اوضاع افراد عادی، بی مطرح‌شدن موارد ویژه یا با مطرح‌شدن آنها، فرقی نمی‌کند و عادی و به شیوه‌ی سابق خواهد ماند. ویژه شدن مواردی خاص تنها وضع آنها (موارد ویژه) را بهتر یا عادلانه‌تر میکند، بدون این که اوضاع دیگران (موارد عادی) را بدتر یا ظالمانه‌تر کند. و به همین خاطر، ویژه کردن مواردی خاص را نمی‌توان عملی غیراخلاقی دانست، چرا که به غیر ضرر نمی‌رساند و تنها نفعی به خود می‌رساند.

هر چند، در صورت صحت و قبول استدلال اخیر، وجدان‌های بیدارتر و حساس‌تری ممکن است پیدا شوند که بگویند اما هنوز اوضاع موارد عادی بد یا ظالمانه است. و روا نیست با من به شکل موردی ویژه برخورد شود، وقتی هنوز افراد عادی و "غیرویژه" گرفتار وضعیتی این چنین هستند. یا به تعبیر دیگر، ویژگی های برشمرده‌شده برای من، که قرار است مرا از دیگرانِ عادی ممتاز کند، ویژگی‌هایی نیستند که "انسانیت" مرا از آنان متمایز کند، یا توجیه خوبی برای رفتاری متفاوت از آنها با من شود. ضمن این که همین وجدان حساس‌تر علی‌وار، علاوه بر این استدلال وظیفه‌باور، ممکن است استدلالی نتیجه‌گرایانه هم اقامه کند، منوط بر این که اگر من "خاصه‌خواری" نکنم و ویژگی‌های خود را اسباب نجات خود نسازم، امید آن بیشتر می‌رود که با مشاهده‌ی رفتار عادی‌ای که با منِ ویژه شده است (و البته، بالتعریف، در خورِ من نیست)، در احوال افراد عادی هم مساعدت‌های ویژه‌ای شود؛ مساعدت‌های ویژه‌ای که البته در شرایط مسئله ما، حق هر انسان عادی –و نه تنها ویژه- ای است.

*

عبداله عزیز،

یک سال گذشته از روزهای تند و سریع و پر خطر و خاطره‌ای که گاه می‌شد یک روز قبل اش را به اشتباه چند روز یا یک هفته پیش می‌پنداشتیم. و من این روزها، هر کجای شهر که می‌روم، خاطره‌ای برای مرور می‌یابم، با تویی که بهترین ِ مرورگران بودی. تویی که شب‌ها و روزهای این خاطرات را بودی.

عبداله، خاطرات این روزها بی حضور تو هم تحمل‌نکردنی است. کاش زودتر بیایی تا با هم نتوانیم این روزها را تحمل کنیم.

اولین تماس تلفنی عبدالله یوسف‌زادگان با خانواده پس از انتقال به اوین

2010-04-23T00:30:00.004+04:30

عبدالله یوسف‌زادگان پس از یک هفته از انتقالش به بازداشت‌گاه‌های تهران در تماسی تلفنی با خانواده از سلامتی خود و تداوم بازداشتش در سلول‌های انفرادی بند 209 زندان اوین خبر داد.

این نخبه فرهنگی که 40 روز پیش در تهران بازداشت و به سلولی انفرادی در بازداشتگاهی در مشهد منتقل شده بود؛ در حالیکه خانواده‌اش با اتمام بازجویی‌ها در مشهد انتظار آزادی او را می‌کشیدند، هفته پیش به زندان اوین تهران منتقل شد و بازجویی‌های وی ادامه دارد.

پیش از این 185 تن از المپیادی‌ها و نخبگان دانشگاهی کشور و جمعی از فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ با ارسال نامه‌های جداگانه‌ای به ریاست قوه قضاییه خواستار آزادی این دارنده مدال طلای المپیاد ادبی و دانشجوی نخبه کارشناسی ارشد حقوق شدند.

اطلاعی از محل بازداشت و وضعیت عبدالله در دست نیست

2010-04-21T18:33:00.006+04:30

سه روز از انتقال عبدالله یوسف‌زادگان به تهران گذشته است و هنوز اطلاعی از محل دقیق بازداشت و وضعیت او در دست نیست. خانواده‌ی عبدالله طی روزهای گذشته به زندان اوین مراجعه کرده‌اند اما مسئولین امر از ارائه‌ی هرگونه توضیحی خودداری کرده‌اند.

گفتنی است کارشناسان پرونده‌ی یوسف‌زادگان در اداره‌ی اطلاعات مشهد، پیش از انتقال او به تهران، از پایان مراحل بازجویی‌ خبر داده بودند.

یادداشت یک دوست برای عبدالله

2010-04-20T23:15:00.002+04:30

نشسته‌ام روبه‌روی کتابخانه‌ی دانشکده‌ی حقوق. مدت‌ها قبل یک سال‌هایی را یواشکی و بی‌رسمیت آنجا گذرانده‌ام، آن‌قدر که هر گوشه و دیوار و پنجره‌ای برایم تصویری از آدم‌ها است. کسی می‌آید و وسط حرف‌هایش خبری می‌دهد. که عبد نیست. و من پرت می‌شوم به همه‌ی تصویرهای قدیمی.

همدیگر را جز به صورت و شاید صدا نمی‌شناختیم. هیچ‌وقت توی همه‌ی آن ترم‌ها با هم حرف نزدیم. و شاید، و بلکه به یقین او حتی چیزی از من نمی‌دانست. برای من اما در بی‌پناهی آن سال‌ها که هر تصویری و صورتی و انسانی دستاویزی بود برای گذران، عبد لبخندی دائمی بود. به یاد نمی‌آورم او را بی آن لبخند آرامش‌بخش دیده باشم. چنان که گویی هیچ‌کس آرام‌تر و مطمئن‌تر از او روی زمین نیست.

خبرآورده هم‌چنان توضیح می‌دهد که مشهد است و من نگاه‌ام به پنجره‌ی کناری است و تصویر آن روزی که از بهمن‌بیگی صحبت می‌کرد و من سراپا گوش بودم به شنیدن آنچه برایم نایافته می‌نمود. از آخرین باری که توی خیابان از کنار هم رد شدیم باز همان نگاه، همان لبخند. تصویرها می‌آیند و می‌روند.

منتظرم. منتظر خبرآورنده که خبرهای خوب بیاورد. از مردی که می‌خندد.

عبدالله یوسف‌زادگان به بازداشتگاهی در تهران منتقل شده است

2010-04-19T18:54:00.000+04:30

طبق آخرین خبر، عبدالله یوسف‌زادگان به بازداشتگاهی در تهران منتقل شده است.

خانواده‌ی یوسف‌زادگان که صبح امروز برای پیگیری وضعیت او به مشهد مراجعه کرده بودند با برخورد نامناسب و غیرمسئولانه‌ی قاضی پرونده مواجه شده‌‌اند و تنها اطلاعی که از وضعیت اخیر یوسف‌زادگان به خانواده‌ی او داده شده این است که پرونده به تهران فرستاده شده و خود وی نیز در بازداشتگاهی در تهران به سر می‌برد.

متاسفانه قاضی و مسئولین پرونده از ادای هر گونه توضیح دیگر خودداری کرده‌اند. این در حالی است که طی آخرین تماس خانواده‌ی یوسف‌زادگان، مسئولین از اتمام بازجویی‌ها و کفایت این مرحله از رسیدگی به پرونده خبر داده و تنها مانع آزادی وی را مخالفت رده‌های بالاتر دانسته بودند. مسئولین پرونده هم‌چنین وعده داده بودند که تکلیف وضعیت یوسف‌زادگان تا روز سه‌شنبه، سی‌ویکم فروردین، مشخص خواهد شد. یوسف‌زادگان نیز در تماس اخیر خود با خانواده گفته بود که بازجویی‌ها به اتمام رسیده‌اند و او در سلول انفرادی به مطالعه مشغول است. با توجه به این موضوع، مشخص نیست به چه دلیلی پرونده‌ی او به مراجع تهران ارجاع شده است.

دستگیری بی‌دلیل یوسف‌زادگان، انتقال شتاب‌زده و توجیه‌ناشدنی او به بازداشتگاهی در مشهد، بازداشت طولانی‌مدت او در سلول انفرادی، عدم پاسخگویی مسئولین پرونده و نهایتاً انتقال بی‌خبر او به تهران، بخشی از مسائل غیرمنطقی است که در روند رسیدگی به پرونده‌ی این نخبه علمی و فرهنگی رخ داده‌اند و نشان از عدم‌هماهنگی و عدم‌پاسخگویی نهادهای مسئول دارند.

بیش از 35 روز از بازداشت عبدالله یوسف‌زادگان، دانشجوی نمونه و دارنده‌ی مدال طلای المپیاد ادبی کشور می‌گذرد. او در آخرین روزهای اسفند ماه، در تهران بازداشت و به مشهد منتقل شد و تمام این مدت را در انفرادی گذرانده است.

پیش از این، 185 نفراز برگزیدگان المپیادهای کشوری و جهانی و دانشجویان برگزیده‌ی رشته‌های علوم انسانی با امضای نامه‌ای خطاب به ریاست قوه قضاییه، خواستار تجدیدنظر در شیوه‌ی غیرعقلانی برخورد با نخبگان کشور و آزادی عبدالله یوسف‌زادگان شده بودند. جمعی ازفارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ نیز در نامه‌ای جداگانه خطاب به ریاست قوه‌ی قضائیه، خواستار رسیدگی هر چه سریع‌تر به وضعیت یوسف‌زادگان و آزادی وی شده‌اند.

برای عبدالله / نوشته‌ی امیرحسین خداپرست

2010-04-12T19:06:00.002+04:30

1. برای من خیلی سخت است که بخواهم از نکته‌هایی بگویم که از عبدالله آموخته‌ام یا تجاربی را مرور کنم که با او زیسته‌ام. چند سطر زیر نه حاصل بازنگری دوستی دوازده ساله ام با او که برخاسته از تأملی چند دقیقه‌ای درباره‌ی عبدالله است آن‌گونه که صورت خندانش را در ذهن می‌آورم.

2. تعداد زیادی از کتاب‌های کتاب‌خانه‌ام را از عبدالله دارم. برخی را در کتاب‌فروشی برایم خریده، برخی را با نگارش یادداشتی با آن خط خاص و کلمات درشت‌اش هدیه‌ام داده و برخی را چندتا چندتا پشت ماشین گذاشته و برایم آورده است. یک بار که حال‌ام خیلی بد بود، پیاده از بالای دانشگاه شهید بهشتی راه افتادیم و مسیری را تا خارج از دانشگاه رفتیم. به ماشین‌اش که رسید، از صندوق عقب کارتن نسبتاً بزرگی را درآورد و دستم داد. پر بود از نوارهای کاست موسیقی از موسیقی پاپ داخلی و خارجی گرفته تا موسیقی محلی و صوفیانه. همه‌چیز در آن بود به این شرط که حظی از فرهیختگی داشته باشد. مطمئن‌ام عبدالله هریک را به دلیلی و با دقتی خاص گرد آورده بود. کارتن را به دستم داد و گفت به درد تو می‌خورد که نوار کاست گوش می‌کنی. بعد با دقت از بین نوارها نوار موسیقی سریال «بوعلی سینا» را جدا کرد و گفت این یکی را همین الان گوش کن. از آن موقع تا به حال نمی‌دانم چند بار این موسیقی را گوش کرده‌ام ولی یقین دارم هر بار با یاد عبدالله بوده است. این را چند روزی قبل از شنیدن خبر بهت‌آور بازداشت‌اش هم به او گفتم.
با این حال، عبدالله برای من فقط این تصویر نیست. تصویرش را وقتی به یاد می‌آورم که در وضعیتی دشوار، در اوج ناامیدی و جست‌وجوی بی‌نتیجه در پی یک کار مرتبط با علایق‌ام، به لطف خود مرا به جایی معرفی کرد و با فضا و افرادی جدید آشنا کرد. با همین کاری که او برایم پیدا کرد از آن مخمصه رها شدم. از آن پس نیز هر وقت کاری جایی سراغ داشت به من اطلاع می‌داد تا هم تجربه‌ای تازه برایم بیافریند و هم اندک درآمدی نصیب‌ام کند. تصویرش را وقتی به یاد می‌آورم که یکی از عزیزان‌ام را از دست داده بودم. کسی از دوستان خبر نداشت. عبدالله نمی‌دانم از کجا قضیه را شنیده بود و تا شنیده بود به همدردی آمده بود پیشم با نسخه‌ای از کتاب رنج و داغدیدگی ترجمه‌ی محمد قائد. این هر دو نمونه‌ماجرا که گفتم سه سال پیش رخ داد. قبل و بعد از آن هم نظایرش را زیاد دیده بودم و دیده‌ام. ساده‌تر بگویم، عبدالله برای من فقط وجهه‌ای فرهنگی ندارد. با همان صمیمیتی که هر بار پای تلفن می‌گوید : «سلام برادر!»، سعی می‌کند گرهی از مشکلی بگشاید. این نه فقط تجربه‌ی من است بلکه بسیاری چنین صمیمیتی را از عبدالله سراغ دارند.

3. یک بار پس از اینکه من کتاب گابریل مارسل اثر سم کین، ترجمه‌ی مصطفی ملکیان را خوانده بودم (این کتاب را هم عبدالله به من داده است!)، با هم در مورد تجربه‌های زیسته‌ی مارسل و سارتر حرف می‌زدیم که چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند. از عبد پرسیدم : «تو به کدام‌شان بیشتر احساس نزدیکی داری؟». بعد از مکثی گفت که نمی‌داند و حالت دوگانه‌ای دارد. در جمع‌های دیندار بیشتر شبیه غیردینداران می‌شود و در جمع‌های غیردیندار، به افراط شبیه دینداران. احساس می‌کنم این پاسخ دوگانه بیانگر بخشی بنیادین از ویژگی شخصیتی عبدالله است. او به تعبیر ویتگنشتاین، در گونه‌ای «حکمت سرد» می‌زید. حکمت سرد در مقابل ایمان و معنویت فاقد تعقل و ناسازگار با آن قرار می‌گیرد، در مقابل ایمان‌گرایی کی‌یر که‌گوری که صورت سطحی، کاریکاتوریزه و مبتذل‌اش را شاید بتوان در جزم‌اندیشی بنیادگرایانه جست. اما حکمت سرد از آستان معنویت به در نمی‌رود. آدمی در همان فضا می‌ماند ولی گاه به سوی شکاکیت می‌لغزد و گاه به سوی ایمان. امر مشترک آن است که باز به تعبیر ویتگنشتاین، نگریستن به اشیاء و امور از وجه دینی مقدور است.
عبدالله نمی‌تواند وجه دینی امور را نادیده بگیرد چنان‌که نمی‌تواند خود را به گردباد ایمان‌گرایی نامعقول بیاویزد. نمی‌دانم... شاید این ویژگی شخصیتی او را بتوان برخاسته از گشودگی‌اش به زندگی دانست، به سبک‌های زندگی، به آدم‌های مختلف، به فرهنگ‌های متکثر، به دانش‌های بسیار. همین گشودگی شخصیتی است که برای او دوستانی نزدیک می‌آفریند حتی با سبک‌های زندگی متعارض. و این دوستان همگی عبدالله را از دوستان نزدیک خود می‌دانند. همین گشودگی شخصیتی است که عبدالله را این همه علاقه‌مند می کند به اقوام و فرهنگ‌های مختلف، به اقسام موسیقی محلی، به تاریخ و فرهنگ که به ذات خود تکثرنشان‌اند. همین گشودگی شخصیتی است که او را به سوی دانش‌های متفاوت برمی‌انگیزد، از ادبیات و فلسفه و حقوق گرفته تا علوم طبیعی (این اواخر داشت کتابی می خواند درباره‌ی حرکت ابرها و بادها).
عبدالله نه تنها آگاهی‌هایی دینی بیش از آنانی دارد که هم اکنون بازجویی‌اش می کنند بلکه مطمئن‌ام روح و شخصیت او بیش از آنان با فضایل دینی و اخلاقی پرورش یافته است. گرفتاری اخیر را او به گونه‌هایی مختلف تفسیر می‌کند. او به یقین پیش خود تفسیری اخلاقی از آن خواهد آفرید و آن تفسیر را دست‌مایه‌ی فراروی از این دشواری وجودی قرار خواهد داد.

عبدالله یوسف‌زادگان هنوز در انفرادی است

2010-04-10T23:16:00.000+04:30

با گذشت یک ماه از بازداشت عبدالله یوسف‌زادگان و علی‌رغم وعده‌های مسئولین پرونده مبنی بر پذیرش وثیقه برای آزادی وی، او هم‌چنان در بازداشت و سلول انفرادی به سر می‌برد. مسئولین پرونده‌، هفته‌ی پیش به خانواده‌ی یوسف‌زادگان قول آزادی او با وثیقه را داده بودند و به همین دلیل یکی از بستگان وی اوایل هفته‌ی گذشته برای گذاشتن وثیقه راهی مشهد شده بود، اما مسئولین پرونده از پذیرش وثیقه خودداری کرده و گفته‌اند که بازجویی‌ها هم‌چنان ادامه دارد و تبدیل قرار صورت نگرفته است.

گفتنی است پیش از این، بیش از 180 نفر از دارندگان مدال‌های المپیادهای کشوری و جهانی و دانشجویان رشته‌های علوم انسانی دانشگاه‌های کشور، و نیز جمعی از فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ، آزادی و پی‌گیری وضعیت این دانشجوی نخبه را از آیت‌الله لاریجانی، رئیس قوه‌ی قضائیه، خواستار شده بودند.

عبدالله یوسف‌زادگان، دارنده‌ی مدال طلای المپیاد ادبی و دانشجوی برتر رشته‌ی حقوق، صبح روز 25 اسفند در منزل‌اش در تهران دستگیر و به بازداشتگاهی در مشهد منتقل شد. هنوز از علت انتقال او به زندان مشهد اطلاعی در دست نیست. او در آخرین تماسی که با خانواده‌ی خود داشته حال جسمی و روحی خود را خوب توصیف کرده است.

دشواری نگفتن / یک آشنای دور

2010-04-09T20:05:00.000+04:30

اين يادداشت شخصی در اين روزها شايد تلاشی باشد برای پيوستن به خاطره‌ای جمعی و شايد عجيب باشد برای آنها كه می‌دانند مدت‌هاست عبد به يك آشنای دور تبديل شده است برای من و حتماً، من برای او.
يكی دو روز پس از شنيدن خبر دستگيری عبد، از ستارخان می‌گذشتم و به ساندويچی نشاط كه رسيدم، يادم رفت به چهار سال پيش و تصويری از عبد در شبی كه همراه او و احسان رفته بوديم غذا بخوريم. خيابان خلوت بود. كنار ماشين ايستاده بوديم، حرف می‌زديم و غذا می‌خورديم كه ماشينی وسط خيابان ترمز كرد و چرخ‌هايش كشيده شدند روی زمين. صدای عربده آمد، دو نفر پايين آمدند از ماشين و گلاويز شدند. مست به نظر می‌آمدند. شيشه‌ای شكسته شد و صدای عربده‌ها و فحش‌ها بلندتر شد. نزديك ما بودند و فضا ميخكوب‌مان كرده بود. من آرام رفتم پشت سر احسان و پنهان كردم خودم را از حضور ترس. در آن لحظه نگاهم افتاد به عبد كه نگاهم می‌كرد با حالتی كه دم‌دست‌ترين واژه برای وصفش " ريشخند" است. آن نگاه او همان‌قدر برای من دلالت داشت كه پناه گرفتن من پشت سر احسان برای او.
هر دو، بی گفت‌و‌گو، می‌دانستيم چه اتفاقی افتاده است و بعدها هيچ‌كدام ديگر چندان به ديدن هم راغب نبوديم انگار و هيچ تلاشی نبود برای سراغ گرفتن. در عبد تصويری شكسته بود و در من كه می‌كوشيدم از آن تصوير بگريزم، عبد يادآور تضادهای هولناك من بود در آن روزها با آن تصوير. از ميان كسانی كه در دوره‌ی دانشگاه شناختم، عبد بيش از همه شبيه بود به من در تناقض‌ها، سردرگمی‌ها و گسست‌هايش. اما او رفته‌رفته، آموخت چگونه شرافتمندانه با آنها بزيد و با همه‌ی دشواری و البته تا حد امكان، آنها را به عنوان بخش‌هايی از وجود به قول بارت، " منقسم، نه متناقضش"، بپذيرد و پرسونايی پذيرنده و پذيرفتنی و با ثبات را، دست كم در آن حداقل‌های لازم برای روابط انسانی، شكل دهد.
اين پرسونا آن چنان انسانی است كه حتی زهر ديگر خاطره و تصوير بسيار تلخم از او در سال‌های اخير را گرفت و بی آن كه او يا هيچ‌كس بداند، آغاز تلاشی شد برای بازيافتن خودم از ميان تصاوير ويرانگر و متناقض من از من و بازخوانی تصاوير گنگ ديگران از من كه هر يك می‌توانست بازتابنده‌ی وجهی باشد؛ وجهی فراموش شده يا پابرجا، خوشايند يا آزارنده، بيگانه يا مأنوس. و اگر نبود آن وجه عميقاً انسانی ديرياب او كه وامی‌داردمان خطاهای او و حتی خود را آسان‌تر ببخشيم، همه‌چيز مهيا بود برای شتاب دادن به سير تلاشی و تباهی‌ام.
از آن روز جان‌گرفتن آن تصوير و نگاه عبد، تداعی‌های غريب ديگری نيز بوده است و همه‌ی لذت و اندوه توأمان آن در به‌يادآمدن دوستی است كه مدت‌هاست آشنايی دور شده است و آشنايی دور خواهد ماند.
در اين روزها چندان نگران عبد نبوده‌ام. ابلهانه و دور از واقع می‌نمايد اما گمان كرده‌ام عبد می‌تواند فضايی شخصی خلق كند، با جزئياتی كه برای بسياري ناديدنی است، روايتی يكسر شخصی و يگانه بيافريند و اينها به او توان تاب‌آوردن خواهد داد. احتمالاً عبد اين روزها بسيار تخيل كرده است و تصور و واكاوی. ملال انفرادی از نبود فرصت واگويه‌ی اين همه می‌آيد و دشواری هميشگی نگفتن و روايت نكردن برای او.

نامه‌ی جمعی از فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ به رئیس قوه‌ی قضائیه برای آزادی عبدالله یوسف‌زادگان

2010-04-05T20:11:00.015+04:30

جمعی از فارغ‌التحصیلان مدارس فرهنگ کشور که با مدیریت دکتر غلامعلی حدادعادل به دبیرستان‌های برگزیده‌ی علوم انسانی تبدیل شده‌اند با امضای نامه‌ای به آیت‌الله آملی لاریجانی، رئیس قوه‌ی قضائیه، خواستار آزادی هم‌مدرسه‌ای سابق خود، عبدالله یوسف‌زادگان، از دانشجویان نخبه‌ی علوم انسانی کشور شده‌اند.

گفتنی است پیش از این نیز 180 تن از برگزیدگان المپیادی و دانشجویان برگزیده‌ی رشته‌های علوم انسانی با امضای نامه‌ای خطاب به ریاست قوه قضاییه خواستار آزادی وی شده بودند.

دانش‌آموزان و فارغ‌التحصیلان دبیرستان‌های فرهنگ که علاقمند به افزودن نام خود به امضاکنندگان این نامه هستند می‌توانند نام و نام خانوادگی خود را به صورت کامنت ذیل این مطلب وارد کنند.

بسم الله الرحمن الرحيم

محضر آیت‌الله صادق آملي لاریجانی؛ رياست محترم قوه قضاييه

با سلام و احترام و تبریک آغاز سال 1389؛

سال جدید در حالی آغاز شد که دوست و هم‌مدرسه‌ای پیشینِ ما در دبیرستان فرهنگ تهران، عبدالله یوسف‌زادگان، در واپسین روزهای اسفندماه به دلایلی نامعلوم بازداشت و روانه‌ی بازداشتگاهي در شهر مشهد شد. برای ما امضاکنندگان این نامه، خبر بازداشت او عجیب و غیرمنتظره بود زیرا از عبدالله چیزی جز سلامت نفس، نیک‌خواهی، صداقت و انسان‌دوستی در یاد نداریم. او در سال‌های تحصیل در دبیرستان به دلیل همین ویژگی‌های شخصیتی محبوب و مورد احترام دانش‌آموزان و معلمان مدرسه‌ای بود که زیر نظر معتمدان نظام جمهوری اسلامی و با هدایت دکتر غلامعلی حداد عادل اداره می‌شد. عبدالله یوسف‌زادگان در سال 1380 برنده‌ی مدال طلای المپیاد ادبی کشور شد و افتخاری برای آن دبیرستان آفرید. او در سال‌های بعد نیز از دانشجویان ممتاز حقوق در دانشگاه شهید بهشتی بود و به گواه استادان و دانشجویان، نمی‌توان در صداقت و علاقه‌ی او به فرهنگ و تمدن ایرانی و اسلامی و آبادانی این سرزمین تردید داشت.

تا آنجا که ما عبدالله یوسف‌زادگان را می‌شناسیم، می‌دانیم که او با قوانین کشور به گونه‌ای آشنا است که در جزئیات زندگی روزمره‌ی خود نیز آنها را پاس می‌دارد. ما می‌دانیم که فعالیت‌های شخصیِ اجتماعی و فرهنگی او به طور کامل در چارچوب قوانین و مقررات بوده و هدفی جز رشد آگاهی و تعالی فرهنگی نداشته است. ما می‌دانیم که منش اخلاقی او به گونه‌ای است که با افراد بسیاری با سلایق و علایق متنوع فکری و سیاسی آشنا و صمیمی بوده است. ما می‌دانیم که محبوس کردن بی‌دلیل و بی‌توضیح جوانی نخبه چون عبدالله یوسف‌زادگان با سابقه‌ی درخشان دینی، اخلاقی و تحصیلی نمی‌تواند نشانی از عدالت قضایی در کشور باشد. از این رو، مجدانه خواستار آن‌ایم که با روشن‌شدن موارد اتهامی و تسریع در بررسی عادلانه‌ی آنها از رنج خانواده‌ی یوسف‌زادگان و آشنایان و دوستان نزدیک او کاسته شود، رنجی که بر اثر نبود عبدالله در ایام تحویل سال و حبس او در شهری دور از تهران مضاعف شده و در ابتدای سال نو آنها را تلخ‌کام کرده است.

با احترام مجدد و آرزوی توفیق
جمعی از فارغ‌التحصیلان دبیرستان‌های فرهنگ

امضاکنندگان تا کنون :
مهران باقی / ورودی 77، فارغ‌التحصیل 81
سیدمحمدرضا بنی‌طبا / دوره‌ی هفتم
مریم پیمان / دبیرستان و پیش‌دانشگاهی فرهنگ تهران / 80
امیرحسین خداپرست / دوره‌ی هفتم
سمیه رواسیان کاشی / 79-75
امین سرتیپی / دانش‌آموخته‌ی پیش‌دانشگاهی فرهنگ / 81-80
حسین شیخ‌الاسلام
سیدعمادالدین طباطبایی / دوره‌ی چهارم / 77-76
مائده عرفانی / 80-76
علی کاظمی صالح
حسین محمدی / دوره‌ی هشتم
رضا مشایخی / ورودی 85 ، فارغ‌التحصیل 88
امید میلانی / 84-81
مرتضی هاشمی مدنی / دوره‌ی هفتم
سیدعلیرضا هوشی سادات / دوره‌ی هشتم

آخرین خبر از وضعیت عبدالله یوسف‌زادگان

2010-04-02T03:56:00.003+04:30

عبدالله يوسف‌زادگان با والدين خود ديدار كرد. وی كه بيش از دو هفته پيش در تهران بازداشت و به بازداشتگاهی در مشهد منتقل شده بود در اين ديدار با پدر و مادر خود ضمن تاييد اينكه تمام دوران بازداشت خود را در سلول انفرادی به سر برده است وضعيت فیزیکی و روحی خود را مناسب توصيف كرد.
کارشناسان پرونده‌ی عبدالله يوسف‌زادگان نيز به خانواده‌ی او خبر داده‌اند كه احتمالا وی هفته‌ی آينده پس از پايان تحقيقات و روند جاری پرونده با قيد وثيقه آزاد خواهد شد.

نیمه‌های روح / نوشته‌ی یکی از دوستان عبدالله

2010-04-01T23:14:00.003+04:30

چند ماه پیش در مطبخ خانه‌مان با عبد نشسته بودیم. گفت که روح آدم نیمه‌های بسیاری دارد. متذکر شدم هیچ چیزی در جهان نمی‌تواند بیش از دو نیمه داشته باشد. فردایش روی همین تم نوشته‌ای ساز کرد به این مضمون که روح آدمی، آدم اگر آدم باشد، نیمه‌های بسیار دارد. متلک را لای سبیل گذاشتم. در ادامه‌ی آن نوشته به توصیف نیمه‌های روحش پرداخت. خودش نیمه‌ی مجنون روحش را مهم‌ترین نیمه‌ها می‌دانست. شخصاً البته در احوالات شخصیه‌اش مجاز نیستم قضاوت کنم اما به گمانم مهم‌ترین نیمه‌ی عمومی روح عبدی ایران‌دوستی‌اش بود. عرض می‌کنم ایران‌دوستی و نه وطن‌شیفتگی.

روشنفکران ایرانی بسیاری بوده‌اند و هستند شیفته‌ی میهن آریایی اما عوام را بی‌فرهنگ و مفلوک می‌دانستند و می‌دانند و روشنفکران را یا جاهل یا خائن و ثروتمندان را دزد می‌خواندند و می‌خوانند. پرسشی که پیش می‌آید آن است که خب حضرات الان دقیقاً دلباخته‌ی کی یا چی اند؟ دوست ما اما از این دست آدم‌ها نبود. سرزمینش را دقیق می‌شناخت؛ جغرافیایش را، تاریخش را، مردمش را با همه تفاوت‌های زبانی، نژادی و فرهنگی. شده است که زنگ بزنم و نسبت فلان جمعیت را به کل جمعیت ایران بپرسم و بی‌درنگ درصدی دقیق پاسخ بگیرم.

عبد شهروند مدرن بود. ایرانی بودن را وظیفه‌ی خود می‌دانست و به این مناسبت، مسئولانه نگران سرزمینش بود. وقتی بند می کرد به چیزی تا ته قضیه را در نمی‌آورد آرام نمی‌شد. این اواخر که به توسعه بند کرده بود دائره‌المعارفی شده بود از مختصات سدها، جنگل‌ها، کارخانه‌ها و هرچه که به توسعه مربوط می‌شود. بهمن‌ییگی را می‌ستود که این همه سال، این همه کوشیده تا کودکان ایلاتی را سواد خواندن و نوشتن بیاموزد.

از حرف‌های بی‌پایه بر می‌آشفت؛ از حماقت و جهل هم. به گمانم تعبیر بصیرت‌افزای «عرفون» برای نامیدن نمایندگی‌های جوکی‌های هند در شمال شهر تهران و دراویش آپارتمانی از ابداعات خودش باشد. با این حال خودش نیمه‌ی مجاهد-عارف را از نیمه‌های مهم روحش می‌دانست. از امتزاج این نیمه با نیمه‌ی ایران‌دوستی‌اش آدمی پدید می‌آمد علامه در تاریخ جنگ تحمیلی. کمتر کسی را دیده‌ام که به اندازه‌ی او از آن تاریخ مطلع باشد. ساعت‌ها می‌نشست و از جزئیات عملیاتی می‌گفت و می‌گفت که بوده‌اند این بزرگانی که شهید شده‌اند.

نیمه‌ی دیگر روحش نیمه‌ی محققش بود؛ شیفته‌ی دکتر محمدعلی موحد و مجتبی مینوی. میوه‌ی این نیمه‌ی روحش علاقه به زبان فارسی بود. از تاریخ زبان فارسی آگاه بود و فارسی را تندرست و زیبا می‌نوشت. دقت عمل مینوی را می‌ستود. یک بار داستان طراحی حروف سربی جدید و دقت در صفحه‌آرایی کلیله و دمنه مینوی را بازگفت. صدایش می لرزید. از دکتر موحد آموخته بود که جامع‌الاطراف باشد. هم در حقوق، هم در تاریخ، هم در ادب صاحب‌رای بود. آرزویش آن بود که متنی را تصحیح کند به همان صورت که دکتر موحد تصحیح کرده‌اند. به گمانم تاریخ بخارا را می‌خواست روزی دست بگیرد. دانایی را ارج می‌گذاشت. روزی برآشفته دیدمش. تازه متوجه مصحح املای سرویس ای-میل یاهو شده بود. می‌پرسید پس فضل چه می‌شود.

از اینها بگذریم، او هم برای خود ایرانی آرمانی داشت، نه در آینده که در گذشته. آرمان‌شهرش ایران عصر سامانی بود. ایرانی که عملاً خراسان بزرگ بود. شاهان و امیران سامانی در نظرش از بزرگ‌ترین امرای این تاریخ بوده‌اند. روزی که از درگذشت یکی از نزدیکانش سخت غمگین بود، مهمان من بود و قصیده‌ی انوری را خواست که به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر/ نامه‌ی اهل خراسان به بر خاقان بر. بعد که قصیده را تمام کرد آشکارا آرام شده بود. آن شب قصه‌ی بوی جوی مولیان را هم خواندیم از چهار مقاله. انگور می‌خواست، انگور شیرین هرات. روزی که فهمید شاهنامه‌ی تصحیح دکتر خالقی مطلق را خریده‌ام زنگ زد و گفت که دارد می‌آید و بهتر است که خانه باشم. مناسبت اشتیاقش به دیدارم را جویا شدم. گفت که هیچ اشتیاقی به دیدار من ندارد؛ به طواف می آید؛ طواف شاهنامه، طواف مسئولیت‌شناسی دکتر خالقی، طواف ایران، طواف خراسان.

از همشهریانش بیش از همه شیفته‌ی سعدی بود. سعدی را چکیده‌ی خرد می دانست. از تفریحاتمان یکی هم آن بود که دوتایی می‌نشستیم و یکی در میان سعدی می‌خواندیم. گاهی که قصیده‌ای یا غزلی برمی‌گزیدم که طالبش بود جر می‌زد و خودش می‌خواند. من هم البته کم جر نمی‌زدم.

متنم به صیغه‌ی ماضی نوشته شد و زبانم لال، لحن مرثیه گرفت. عبدی همیشه برای من این‌گونه بوده که نوشتم اما نمی‌دانم این بار که ببینمش آرایش نیمه‌های روحش چگونه خواهد بود.
هرچه که باشد، عبدی عزیز اشتباه می‌کرد. روحش یک نیمه بیشتر نداشت. نیمه‌ی انسانی مسئول و وظیفه‌شناس که مجنون وظایفش است. نیمه‌ی انسانی در جستجوی حقیقت، خیر، زیبایی.

امضا کنید: نامه درخواست آزادی عبدالله یوسف‌زادگان از ریاست قوه قضاییه به امضای المپیادی‌ها و دانشجویان علوم انسانی

2010-04-01T18:54:00.009+04:30

جمعی از دارندگان مدال‌‌های برتر در المپیادهای علمی کشوری و جهانی در رشته‌های مختلف و دانشجویان و دانش‌آموختگان رشته‌های علوم انسانی در دانشگاه‌های کشور، طی نامه‌ای به ریاست قوه‌ی قضاییه خواستار آزادی فوری عبدالله یوسف‌زادگان شده‌اند. در صورتی که علاقمند به امضای این نامه‌ هستید و به یکی از گروه‌های نام‌برده شده تعلق دارید نام و مشخصات خود (شامل نام و نام خانوادگی، نام رشته و دانشگاه‌ و در صورت المپیادی بودن عنوان مدالی که برده‌اید) را به صورت کامنت ذیل این مطلب درج بفرمایید و از دوستان خود نیز دعوت کنید که به جمع امضاکنندگان این نامه بپیوندند.

به نام خدای بخشنده بخشاینده

حضور آیت‌آلله صادق آملی لاریجانی، ریاست محترم قوه قضاییه

با سلام و عرض تبریک سال نو؛

هدف ما، جمعی از دارندگان مدال‌‌های برتر در المپیادهای علمی کشوری و جهانی در رشته‌های مختلف و دانشجویان و دانش‌آموختگان رشته‌های علوم انسانی در دانشگاه‌های کشور، از نگارش و امضای این نامه بیان دغدغه‌ها و نگرانی‌هایی‌ست که نسبت به روند بازداشت فعالان فرهنگی و نخبگان دانشگاهی ایران احساس می‌کنیم. علی‌الخصوص، در هفته‌های گذشته خبر بازداشت عبدالله یوسف‌زادگان و انتقالش از تهران به زندانی در مشهد خاطر بسیاری از دانشگاهیان را آزرده و آشفته کرد. بنا بر وظیفه اخلاقی و مدنی خود نکات زیر را با حضرتعالی در میان می‌گذاریم به امید آن‌که در وضعیت عبدالله یوسف‌زادگان و دیگر دانشگاهیان دربند بهبودی حاصل شود و ان‌شاءالله شاهد آزادی زودهنگام آن‌ها و توقف برخوردهایی از این دست باشیم.

یک هفته مانده به عید نوروز در حالی که امید می‌رفت سایر زندانیان پس از انتخابات آزاد شوند، متاسفانه خبر رسید عبدالله یوسف‌زادگان، برنده‌ی مدال طلای المپیاد ادبیات کشور و دانشجوی برجسته‌ی رشته‌ی حقوق، در منزل‌اش دستگیر و به شهر مشهد منتقل شده است. در عجب ماندیم از این فرهنگ‌پروری و اعتمادسازی میان حکومت و نخبگان فرهنگی. دو هفته‌ای گذشت، سال نو شد و همچنان از علت بازداشت او و انتقالش به مشهد بی‌خبریم و از پیش نگران‌تر.

عبدالله یوسف‌زادگان از استعدادهای درخشانی‌ست که هم و غم خود را صرف خدمات فرهنگی و پژوهشی کرده است و در کارنامه و پیشینه خود نمونه نیکویی از همراهی تخصص و تعهد، و فضیلت و فضل را به نمایش گذاشته است. او در میان دوستان خود به چهره‌ای فرهیخته، کتاب‌خوان، کتاب‌شناس، آشنا با دردهای فرهنگی و اجتماعی ایران و ایرانیان، با ایمان و اخلاقی شهره است و بازداشت چنین چهره‌ای از اعتبار دستگاه قضایی و امنیتی کشور در اذهان هر که او را می‌شناسد می‌کاهد. پرسش ما از شما این است که کسی که در خانواده‌ای انقلابی، فرهنگی و متدین و دبیرستان تخصصی علوم انسانی تربیت شده و بعد در مرکز نخبگان المپیادی کشور و بعدتر در بهترین دانشگاه‌های دولتی نظام جمهوری اسلامی تحصیل کرده و همواره در زمره‌ی ممتازترین چهره‌های علمی و اخلاقی بوده است در زندان شهری غریب چه می‌کند؟ نه علت انتقالش به مشهد و نگهداری‌اش در سلول انفرادی معلوم است و نه اتهامی که بابتش بازجویی و بازخواست می‌شود؛ و البته چندان عجیب نیست چراکه از سویی او جرمی مرتکب نشده و در معرض اتهام موجهی نیست که بخواهد طرح شود و از سوی دیگر متاسفانه در ماه‌های گذشته موارد متعددی از چنین برخوردهای ناسنجیده و غیرموجه با نخبگان فرهنگی کشور دیده شده است. آیا ما حق نداریم بدانیم این دانشجوی نخبه که جز برای ارتقای فرهنگ و سرزمینش قدم و قلمی نزده است در کدام زندان غربت به بند است؟ و به کدامین گناه؟

جناب آیت‌الله لاریجانی،

شما خود از حوزویانی هستید که سالیان سال در وادی مباحث نظری فلسفه، فقه و حقوق سیر کرده‌اید؛ از این رو حضور شما در رأس دستگاه قضایی کشور این نوید را داشت که دانشجویان و پژوهشگران ایرانی ملجأ و مرجعی در نظام قضایی خواهند یافت. امیدمان این بود (و هست) که در دوران ریاست شما بر قوه‌ی قضاییه، اهل اندیشه از گزند تندروی‌های جاری اندکی خلاصی می‌یابند. باور داشتیم که حضرتعالی می‌دانید قدر استعدادهای درخشانی را که تنها از سر دغدغه‌های انسانی و اخلاقی به کار فکری و پژوهشی در علوم انسانی دل می‌بندند، همان‌ها که از معیشت و فراغت خود می‌گذرند تا از مسئولیت‌شان در قبال کشور نگذرند. آیا پاسخ شریف‌ترین و فرهیخته‌ترین فرزندان این سرزمین زندان‌های "نامعلوم" و بازجویی‌های "با چشم‌بند" و غیراصولی است؟ آیا می‌دانید بر ذهن و ضمیر پاک آن‌ها چه می‌رود در این بازداشت‌گاه‌های بی‌نام و نشان و سلو‌ل‌های انفرادی؟ آیا در آستانه‌ی سال نو سزای خانواده‌شان بی‌خبری و سردرگمی و واهمه‌ی بی امان است؟ چرا عبدالله یوسف‌زادگان، صاحب مدال طلای المپیاد ادبی کشور و از استعدادهای بالفعل فرهنگی کشور، باید سال نو را پشت میله‌های زندان بگذراند؟ و به راستی دستگاه قضایی نظام جمهوری اسلامی چه می‌کند با استعدادهایی که آینده‌ی این مملکت را خواهند ساخت؟ آیا معنای این فضای پلیسی نفس‌گیر "تعامل با نخبگان" است؟ حتی اگر از نظر دستگاه قضایی اتهامی به امثال یوسف‌زادگان وارد بود، آیا بهتر نبود با احضار و بازجویی عادی در شهر تهران و در دادگاه عادله و بر اساس موازین اخلاقی و قانونی و با تدبیر بیشتر و مصلحت‌اندیشی افزون‌تر و هزینه کردن کمتر از اعتبار دستگاه قضایی اقدام شود؟ آیا تعبیر دستگاه قضایی از "جذب حداکثری" به زندان افکندن دانشگاهیان برجسته و مستقل پیش از اثبات وقوع هرگونه جرمی است؟

ما مصرانه از شما می‌خواهیم که پیگیر پرونده‌ی این دانشجوی برجسته‌ی ایرانی شوید و پاسخی برای نگرانی‌های جامعه‌ی دانشگاهی کشور بیابید. ما امضاکنندگان این نامه از شما می‌خواهیم که در جهت تبدیل قرار بازداشت موقت عبدالله یوسف‌زادگان به قراری خفیف‌تر و آزادی زودهنگام او گامی موثر بردارید و نگذارید اذهان عمومی جامعه بیش از این دستخوش تشویش و عدم امنیت شوند. قویاً بر این باوریم که ادامه‌ی بازداشت افرادی چون یوسف‌زادگان جز تخریب اعتبار دستگاه قضایی و سلب اعتماد نخبگان از دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی نتیجه‌ای نخواهد داشت.

گذشت زمان نشان داده است که چنین برخوردهایی تنها بر عمق و ابعاد بحران افزوده است. بر این اساس، با امید به توجه شما و استقلال دستگاه قضایی بی‌صبرانه در انتظار اقدامات عملی و مسئولانه و خوش‌فرجام جناب‌عالی در جهت احقاق حقوق و آزادی فوری فرهیختگان در بند هستیم.

جمعی از دارندگان مدال‌‌های برتر در المپیادهای علمی کشوری و جهانی و دانشجویان و دانش‌آموختگان رشته‌های علوم انسانی در دانشگاه‌های کشور

امضاکنندگان تا کنون:
1) بهاره آروین / دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی دانشگاه تهران
2) روح‌الله آقاصالح / دانشجوی دکتری برنامه‌ریزی درسی / دانشگاه تربیت‌معلم
3) پریسا آقاکثیری / کارشناسی ارشد اقتصاد / دانشگاه علامه طباطبایی
4) سیدمیثم آیت‌الله شیرازی / دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل / دانشگاه شهید بهشتی
5) جواد ابراهیمی بروجنی / مدال طلای المپیاد ریاضی کشوری 1377 / دانشجوی دکترای مخابرات دانشگاه صنعتی لوزان سوییس
6) زهرا ابوطالبی / دانشجوی کارشناسی حقوق دانشگاه شهید بهشتی
7) فاطمه احمدی / مدال طلای المپیاد ادبیات سال 80 / کارشناسی ادبیات دانشگاه تهران/سینما دانشگاه هنر / کارشناسی ارشد زبان‌شناسی پژوهشگاه علوم انسانی / کارشناسی ارشد سینما دانشگاه متروپلیتن لندن
8) محمدجواد اردلان / رتبه‌ی اول کنکور کارشناسی ارشد 1383 / دانشجوی دکترای تاریخ دانشگاه آکسفورد
9) اصلان ارزاقی / دانشجوی کارشناسی ارشد معماری / دانشگاه شفیلد انگلستان
10) بهرام اسدیان / دکتری فلسفه / دانشگاه لندن
11) نجمه اسعدی / کارشناسی علوم اجتماعی / دانشگاه فردوسی مشهد
12) علیرضا اسماعیل‌پور / کارشناسی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید بهشتی / کارشناسی ارشد فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران
13) بهمن افسری / دانشجوی دکترای مهندسی برق / دانشگاه جانز هاپکینز
14) بهاره افقهی / کارشناسی ارشد حقوق بشر / دانشگاه لیون دو، فرانسه
15) کوشا اقبال / دانشجوی دکتری فلسفه / دانشگاه ادینبورا و پژوهشگاه ژان‌نیکو پاریس
16) علیرضا الفت / دانشجوی MBA / تهران
17) حبیب امامی ارندی / دانشجوی دکتری حقوق کیفری / دانشگاه تهران
18) بهنام انصافی آذر / کارشناس ارشد حقوق / دانش‌آموخته‌ی دانشگاه شهید بهشتی
19) حامد اوچانی / کارشناسی ارشد مدیریت / دانشگاه تهران
20) رضا ایمانی آسرایی / مدال طلای المپیاد کشوری فزیک 74 / مدال برنز المپیاد کشوری انفورماتیک 73 / دانشجوی دکترای مهندسی مکانیک دانشگاه بث انگلستان
21) عطیه باباخانی / کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل
22) مهرداد بابادی / دانشجوی ام‌فیل جامعه‌شناسی / دانشگاه کمبریج
23) امین بزرگیان / روزنامه نگار
24) فرزانه بذرپور/ کارشناسی علوم سیاسی شهید بهشتی / کارشناسی ارشد روابط بین الملل علامه طباطبایی
25) سیدمحمدرضا بنی‌طبا / کارشناسی ارشد روابط دانشگاه تهران
26) بهرامی / دانشجوی مترجمی زبان / دانشگاه پیام نور
27) مجتبی بيات / كارشناس ارشد علوم اجتماعی / دانشگاه تهران
28) زهرا پورعزیزی/ فارغ‌التحصیل جامعه‌شناسی / دانشگاه تهران
29) مریم پیمان / دانشجوی علوم ارتباطات و فارغ‌التحصیل علوم سیاسی دانشگاه تهران
30) حمیدرضا تبرایی / دانشجوی دکترای اقتصاد / مدرسه‌ی اقتصاد پاریس
31) مهدی تسلطی / دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه یو ام کوالالامپور
32) مجتبی تعالی‌پسند / مهندسی برق دانشگاه شریف / اقتصاد اتو.فون.گوئریک آلمان
33) محمدکاظم تقدیر / کارشناس ارشد حقوق / دانشگاه شهید بهشتی تهران
34) ساسان تقوایی / زبان‌شناسی دانشگاه تهران
35) شیوا تقوی / دانشجوی دکترای مدیریت و منابع انسانی HEC Paris
36) مزدک تمجیدی / فارغ‌التحصیل انسان‌شناسی / دانشگاه تهران
37) نرگس توسلیان / دانشجوی دکتری حقوق دانشگاه لندن
38) علی تهامی / کارشناسی ارشد حقوق عمومی
39) لیلی تهامی / فارغ‌التحصیل زبان و ادبیات انگلیسی
40) علی تیزقدم / دکترای مهندسی برق / دانشگاه تورنتو
41) سیدمحمدباقر ثامنی راد / کارشناس جامعه‌شناسی / دانشگاه تهران
42) شفق جعفر/ دانشجوی دکترای مهندسی کامپیوتر / دانشگاه کارلتون اوتاوا کانادا
43) سینا جعفرپور / علوم کامپیوتر / دانشگاه پرینستون
44) محمدرضا جلائی‌پور / رتبه 1 کنکور سراسری و مدال طلای المپیاد ادبی / دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی دانشگاه آکسفورد
45) مهرین جلیلی / دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بشر / دانشگاه علامه طباطبائی
46) نیما جمالی / کارشناسی حقوق دانشگاه علامه طباطبائی / کارشناسی ارشد زبان‌های باستانی دانشگاه تهران
47) هماد جمشیدی / کارشناسی ارشد / دانشگاه ناتینگهام
48) عماد جوان / دانشجوی كارشناسي ارشد مديريت اجرايي دانشگاه آزاد
49) محسن حاجیلو / دکترای علوم کامپیوتر / دانشگاه آلبرتا، ادمونتون
50) غزاله حجتی / كارشناس ارشد فلسفه‌ی دين / دانشگاه تهران
51) رضا حدادیان / حزب کارگزاران سازندگی
52) آرزو حسن‌زاده / کارشناسی ارشد حقوق بشردوستانه / دانشگاه ژنو
53) مهسا حسینی‌مقدم / کارشناس ارشد حقوق تجارت بین‌الملل / دانشگاه شهید بهشتی
54) رویا حکیم‌الهی / دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی / دانشگاه شیراز
55) سمیه حیدروند / دکترای ریاضی / دانشگاه فنی کاتالونیا اسپانیا
56) بابک حیدری / مدال طلای المپیاد شیمی سال 1375 / دکتری برق از دانشگاه برکلی
57) اميرحسين خداپرست / كارشناس ارشد فلسفه دانشگاه تهران
58) شکوه خسروانی / کارشناس علوم ارتباطات اجتماعی / دانشگاه تهران
59) پویان خشابی / دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه بکونی میلان / دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد اقتصاد دانشگاه شریف
60) طيبه خطيبی / کارشناس ارشد مطالعات منطقه‌ای دانشگاه تهران
61) مژگان خورشیدی / کارشناس ارشد حقوق عمومی دانشگاه شهید بهشتی
62) سجاد خوشرو / کارشناسی حقوق دانشگاه شهید بهشتی / کارشناسی ارشد حقوق دانشگاه هاروارد
63) گلاره خوشگذران / دانشجوی کارشناسی ارشد هنرهای زیبا / دانشگاه یو-اس-سی
64) مهدی خویی / کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی و رسانه
65) فائزه دانشور / مدال نقره المپياد ادبي / كارشناس ارشد حقوق تجارت بين الملل
66) ایمان درستیان / کارشناس ارشد اقتصاد
67) زهرا دنیائی / مدال نقره المپیاد ادبی ۷۹ / فلسفه دانشگاه فرایبورگ
68) علی ده‌دشتی / فارغ‌التحصیل دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی
69) نسیم رحمان‌نسب امیری / کارشناس ارشد حقوق بشر/ دانشگاه شهید بهشتی
70) حسن رحمانی / فارغ‌التحصیل دانشگاه تهران / فوق لیسانس دانشگاه ساسکس
71) مریم رحمانی / دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران
72) حمید رحمتی / دانشجوی مهندسی برق
73) آرمان رضایی / ورودی 81 دانشگاه شریف / دکترای برق (مخابرات) دانشگاه پنسیلوانیا
74) الهام رفيع زاده / فارغ‌التحصيل زبان و ادبيات انگليسی / دانشگاه آزاد تبريز
75) ساحل رمضانی‌تبار / مدال طلای المپیاد ادبی و رتبه‌ی یک کنکور سراسری / دانشجوی کارشناسی حقوق دانشگاه تهران
76) سميه رواسيان كاشی / كارشناس ارشد حقوق بشر
77) مهسا روحی / دانشجوی دکترای روابط بین الملل / دانشگاه کمبریج
78) رودبارکی / فارغ التحصیل رشته حقوق دانشگاه آزاد استان مازندران
79) یاسر روستایی / حقوق بشر دانشگاه منچستر
80) فرزانه زاهد / دانشجوی دکتری حقوق / المپیاد ادبی 1377
81) مجید زمانی / دانشجوی دکترای مهندسی برق / دانشگاه کالیفرنیا لوس‌آنجلس
82) صدرا ساده / كارشناسی برق دانشگاه تهران / كارشناسی ارشد فلسفه‌ی علم دانشگاه شريف
83) علی سبحانی / دانشجوی مهندسی شهرسازی / دانشگاه تهران
84) هادی ستاری خامنه / دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت دولتی
85) ابوالفضل ستوده / کارشناسی جامعه شناسی / دانشگاه تهران
86) امین سرتیپی / کارشناسی علوم سیاسی / دانشگاه تهران
87) مریم سعیدی / دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه مینه‌سوتا / طلای المپیاد ریاضی کشوری ۱۳۷۸
88) سیدناصر سلطانی / دانشجوی دکتری حقوق عمومی
89) سحرناز سماعی‌نژاد / کارشناسی پژوهشگری دانشگاه تهران / کارشناسی ارشد مطالعات خاورمیانه دانشگاه نیویورک
90) احسان سیاهپوش / فارغ‌التحصیل ادبیات دانشگاه تهران / دانشجوی دکترای مطالعات خاورمیانه دانشگاه نیویورک
91) پیام سیفی / مدال طلای المپیاد کشوری فیزیک 78 و مدال نقره جهانی 79 / دانشجوی دکترای فیزیک پرشکی دانشگاه شیکاگو
92) سعید شریعتی / فارغ‌التحصیل اقتصاد / دانشگاه تهران
93) مرضیه شریعتی / دانشجوی کارشناسی ارشد IT / دانشگاه شهید بهشتی
94) ساناز شریفی / دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق / دانشگاه شهیدبهشتی
95) نفیسه شریفی / کارشناس‌ ارشد مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی / دانشجوی کارشناسی ‌ارشد مطالعات جنسیت دانشگاه سواس لندن
96) مهسا شعبانی / کارشناس ارشد حقوق عمومی دانشگاه شهید بهشتی
97) احمد شکرچی / دانشجوی دکترای جامعه شناسی دانشگاه شهید بهشتی / مدال طلای المپیاد ادبیات سال 1374
98) فاطمه شمس / مدال نقره المپیاد ادبی سال ۱۳۷۹ / جامعه‌شناسی ادبیات دانشگاه آکسفورد
99) زهرا شمس / دانشجوی کارشناسی حقوق / دانشگاه فردوسی مشهد
100) مارال شفاعت‌دوست / کارشناسی ارشد تجارت بین‌الملل
101) علی شوریده / مدال نقره المپیاد جهانی ریاضی ۱۳۷۸،۱۳۷۹ / دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه مینه سوتا
102) حسین شیخ‌الاسلام / فارغ‌التحصیل ادبیات / دانشگاه تهران
103) محمد صادق‌الحسینی / فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد اقتصاد / دانشگاه تهران
104) صفورا صارمی/ کارشناسی حقوق دانشگاه تهران/ کارشناسی ارشد حقوق بشر دانشگاه اسکس
105) بهار صبا / مدال نقره المپیاد ادبی 82 / کارشناسی ارشد حقوق بشر دانشگاه تهران
106) دکتر احمد صدری / استاد مطالعات جهان اسلام / کالج Lake Forest
107) علیرضا صدری / کارشناسی ارشد حقوق عمومی دانشگاه تهران
108) محمد صدیقی / مدال برنز المپیاد جهانی فیزیک 1997 / ورودی 76 فیزیک دانشگاه شریف / محقق دانشگاه سین‌سیناتی اوهایو
109) سميه عالی / مدال نقره المپياد ادبی/ كارشناس ارشد حقوق عمومی
110) مائده عرفانی / کارشناسی ارشد حقوق عمومی
111) سید عمادالدین طباطبایی / کارشناسی حقوق دانشگاه تهران / کارشناسی ارشد حقوق دانشگاه فرایبورگ
112) سالار طهماسبی / کارشناس مدیریت بازرگانی
113) فائزه عامری / کارشناسی ارشد حقوق عمومی
114) ضحی عبدالعلی‌زاده / دانشجوی کارشناسی حقوق / دانشگاه شهید بهشتی
115) آزاده عبداله‌زاده / دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی
116) علی عبدی / دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات جنسیت / دانشگاه اروپای مرکزی
117) حمزه غالبی / کارشناس ارشد علوم سیاسی / دانشگاه تربیت مدرس
118) فضه غلامرضا کاشی / دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران
119) عاطفه غلامعلی / کارشناس ارشد حقوق خصوصی / مدرس دانشگاه قم
120) سانلی فائز / مدال طلای المپیاد کشوری فیزیک 75 / دانشجوی دکتری / آمستردام
121) شاهین فداکار/ دانشجوی دکترای حقوق
122) جواد فراهانی / کارشناسی ارشد حقوق بشر دانشگاه تهران
123) فرهوده فراهانی / کارشناسی ارشد حقوق مالکیت فکری / دانشگاه شهید بهشتی تهران
124) بابک فرزاد / مدال طلای المپیاد کشوری کامپیوتر 72 و 73 و مدال برنز جهانی 74 / دکترای کامپیوتر / استادیار دانشگاه پراگ
125) سمانه فرمند / کارشناسی ارشد فناوری اطلاعات / دانشگاه مالایا
126) مهدي قاسمی توران‌پشتی / دانشجوي مهندسی معماری / دانشگاه آزاد قزوين
127) مرضیه قبادی / دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل / دانشگاه علوم و تحقیقات
128) محمدحسین قدیانی / دانشجوی دکترای متالورژی / دانشگاه شفیلد انگلستان
129) حامد قسوری / دانشجوی دکترای مکانیک / کانادا
130) سینا قسوری جهرمی / کارشناس ارشد شیمی
131) حميد قنبری / مدال نقره المپياد ادبی 1378 / دانشجوی دکتری حقوق بين‌الملل دانشگاه شهيد بهشتی
132) آرش قهرمان / پژوهشگر علوم اجتماعی / مشهد
133) آرش کاتورانی / دانشجوی مهندسی برق
134) سارا کاویانی / دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه علامه طباطبایی
135) راضیه کتابچی / فارغ‌التحصیل ارتباطات اجتماعی / دانشگاه تهران
136) محمدعلی کدیور/ دانشجوی دکترای جامعه شناسی / دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل
137) یاسر کراچیان / مدال طلای المپیاد جهانی فیزیک 74 / دکترای فیزیک دانشگاه تورونتو
138) کوثر کریمی‌پور/ جامعه‌شناسی/ دانشگاه ریجاینا
139) یاسمین کشفی / دانشجوی کارشناسی حقوق / دانشگاه تهران
140) کمال‌الدين کمايی / کارشناس شيمی
141) مکرم لطیفی / کارشناسی حقوق / دانشگاه شهید بهشتی
142) مهدی مجبوری / دانشجوی دکترای اقتصاد / دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
143) بهار مجدزاده / دانشجوی فوق‌لیسانس رشته هنر و رسانه‌ی دیجیتالی دانشگاه سوربون پاریس
144) محمدی / كارشناسي كامپيوتر / تهران جنوب
145) حسین محمدی / کارشناس ارشد جامعه شناسی / تهران شمال
146) سمیه محمدی / کارشناس ارشد حقوق عمومی دانشگاه شهید بهشتی
147) هما محمودزاده / کارشناس حقوق / دانشگاه شهید بهشتی تهران
148) دانش مرادی گراوند / دانشجوی دکتری زیست‌شناسی / انستیتو ماکس پلانک آلمان
149) سیدحسن مرتضوی / مهندس مکانیک / دانشگاه تهران
150) محمد مروتی / مدال نقره‌ی المپیاد فیزیک سال 1379 / رتبه‌ 15 کنکور سراسری ریاضی 1380 / دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه تگزاس آستین
151) مریم مروّج / مدال نقره‌ی المپیاد ادبی سال 80 / کارشناسی حقوق دانشگاه تهران / کارشناسی ارشد حقوق دانشگاه جورج واشنگتن
152) حسین مسرت مشهدی / مدال طلای المپیاد کشوری کامپیوتر / دانشجوی دکترای کامپیوتر / دانشگاه سایمن‌فریزر ونکوور
153) رودابه مسروری / دانشجوی دکترای حقوق بین‌الملل / دانشگاه شهید بهشتی
154) یاسر مسعودنیا / دانشجوی دکترای مدیریت / دانشگاه کرنفیلد
155) محمد معلمی / دانشجوی دکترای مهندسی کامپیوتر دانشگاه کارلتون اوتاوا کانادا
156) نرگس معمارصادقی / دکترای کامپیوتر / دانشگاه مریلند آمریکا
157) سلیمه مقصودلو / رتبه‌ی سوم کنکور سراسری / دانشجوی اسلام‌شناسی و جهان‌های مسلمان / مدرسه‌ی مطالعات عالی دانشگاه سوربن
158) علی ملاحسینی / کارشناس ارشد مهندسی کامپیوتر / دانشگاه صنعتی امیرکبیر
159) شیدا ملکی / کارشناسی علوم ارتباطات اجتماعی / دانشگاه تهران
160) لیلی منفرد / المپیاد ادبی 1377 / کارشناس ارشد حقوق عمومی
161) حسین منوری / کارشناس ارشد حقوق عمومی دانشگاه تهران / دانشجوی دکتری حقوق عمومی
162) سوده موسوی / مدال نقره المپياد ادبی 78
163) سیدشبیر موسوی / دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی شیمی / دانشگاه تهران
164) سارا موسی‌زاده / دانشجوی مطالعات سینمایی دانشگاه یورک
165) محمد مهدیان / دکترای ریاضی / مدال طلا و نقره‌ی المپیاد جهانی ریاضی و کامپیوتر
166) دل‌آرام مهدی‌زاده / فارغ‌التحصیل دانشگاه شهید بهشتی / دانشجوی دکتری حقوق
167) امید میلانی / دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بشر / دانشگاه علامه طباطبائی
168) زهرا میلانی / فارغ‌التحصیل علوم اجتماعی دانشگاه تهران
169) بابک مینا / دانشجوی فلسفه دانشگاه لیون
170) نادیان / دانشجوی کارشناسی علوم دامی
171) حسین نبی‌لو / کارشناسی ارشد حقوق
172) فرزانه نجفی / دانشجوی دکترای بیولوژی / دانشگاه پنسیلوانیا
173) حامد نجمی / دانش‌آموخته‌ی حقوق
174) تکتم نصیری محلاتی / فارغ‌التحصیل زبان و ادبیات فارسی / دانشگاه آزاد تهران
175) زوبین نصیری محلاتی / دانشجوی دکتری حقوق بین الملل دانشگاه شهید بهشتی تهران
176) شروین نصیری / کارشناس جامعه شناسی / دانشگاه علامه طباطبایی
177) محمدحسین نعیمی پور/ کارشناسی ارشد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی
178) ‍پیمان نورافزا / دکترای مهندسی نفت امپریال کالج لندن
179) سید شاهین نوربخش / علوم سیاسی / بیروت (کارشناسی آزاد تهران - ارشد دانشگاه بیروت)
180) صابر نیاورانی / پژوهشگر و مدرس حقوق
181) امير نيما / فارغ‌التحصيل جامعه‌شناسی / تبريز
182) امیرحسین وزیری / کارشناس ارشد مترجمی زبان / دانشگاه بیرمنگام
183) نرگس ولی‌بیگی / کارشناسی ارشد جامعه شناسی / کانادا
184) سیدمرتضی هاشمی / رتبه‌ی اول کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی 1385 دانشگاه علامه طباطبائی / دانشجوی دانشگاه warwick انگلستان
185) مهدی هداوند / دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشگاه شهید بهشتی تهران
186) نگار ياحقی / دانشجوی كارشناسی حقوق/ دانشگاه فردوسی مشهد